Zgłoś

@Łukasz Jurczyk   Narrator - operator katapulty, który obsługuje machinę śmierci.    Bardzo ciekawie traktujesz technologię tamtych czasów - drewno katapulty pęka „jakby skóra żywego stworzenia”. To nadaje wojnie wymiar biologiczny. Maszyna cierpi razem z ludźmi. Grobla w Twoim opisie nie jest triumfem inżynierii, ale pułapką. „Psy w płonącym kojcu” - to genialne i brutalne porównanie. Żołnierze Aleksandra są stłoczeni na wąskim pasie ziemi, wystawieni na ostrzał z murów i ataki tyryjskich statków. Bardzo plastyczny obraz - widzę tę sytuację.   Role się odwróciły - grobla nie jest drogą do zwycięstwa ale "raną" na środku morza.   „Strzelam na oślep. Niech bogowie też się domyślają.” - świetne! Brzmi jak egzystencjalny bunt.   zbudowaliśmy most żeby śmierć miała po czym przejść suchą stopą smoła kipi woda płonie a my nie mamy gdzie uciec

@Berenika97   To jakieś przekleństwo. Moja proza jest poezją, a poezja prozą. Dziękuję za przeczytanie. Miłego wieczoru :) @Berenika97   Aha! Protestuję! Pożądam Twoich tekstów.

@Proszalny   Bardzo dziękuję!  I kto to pisze? Poeta, który prozy poetyckiej używa do opowiadania. :)  Po przeczytaniu tekstu o latarniku  (wczoraj - ale już nie miałam sił na komentarz) , nie chcę Ci proponować swoich testów - są zbyt proste.    Serdecznie pozdrawiam.  @Trollformel   Bardzo dziękuję!  Czas jest bezcenny, ale można go też marnować  Serdecznie pozdrawiam. 

@Leszczym Bardzo dziękuję !!!   Głos chóru/wyroczni wprowadziłem do poematu, aby dla czytelników był drogowskazem. Same narracje poszczególnych bohaterów, dla nieznających szczegółowo samej historii wyprawy Aleksandra, mogłyby być nie zawsze czytelne.   Pozdrawiam

@Jacek_Suchowicz Ładnie. Ja całe szczęście czuję się bezpieczna

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

. Miłej niedzieli.