Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

kawałkiem szkła z zielonej butelki
szkicuję twój portret
na prawym nadgarstku

drzwi mojego serca
zamknięte na klucz
po nagłej eksmisji

 

puls przyspiesza
powietrze gęstnieje
gaśnie żarówka słońca

 

już prawie kończę
kreślę ostatnią linię
i płynę w d ł u g i  r e j s

 

ppłyyyyyyynnnnęęęęęęęęęęęę

Opublikowano

Witam -  bardzo trudny wiersz ale całe szczęście  to tylko wiersz.

                                                                                                                              Pozd.

                                                                                                                             

Opublikowano (edytowane)

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Mnie się on podoba

Co do szkła i nadgarstka no to nie wiem 

Ja to rznąłem w tzw. przyrodzie

Problem w tym że niektóre drzewa mi wycięli 

czyli - może lepszy nadgarstek

Czy bym się zdobył - nie wiem - może jak ładna...

Drzwi bym jednak otworzył 

Ach... - eksmisja - no to nie

Puls i powietrze i żarówka \

U mnie najpierw gasła żarówka

Ach... - słońca - to co innego 

No i bym zabrał ją w ten rejs 

Jak tak spojrzę na nią potem 

to odpuszczam bo... no nie wiem dlaczego 

...............

Naprawdę mi się podoba \

Mi darujesz myślę ten wpis wyżej

................

Ja cholera - nie umiem im nie darować

Może to durna wada jakaś - czort wie

 

T/

 

Edytowane przez TomaszT (wyświetl historię edycji)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • w pałacach lata witraże cienia i trzcin płynę kajakiem   Pozdrawiam :)
    • Po przeczytaniu wiersza naszło mnie kilka refleksji... A jednak dobrze, że jest miejsce, gdzie możemy dać upust emocjom. Anonimowi, tworzymy siebie na podobieństwo, które nosimy w sercu. To niebywały komfort móc swoje "życie", skasować jednym kliknięciem. A kiedy wrócimy do siebie, znajdziemy tą samą ciszę, z której wyszliśmy. Oba te światy są prawdziwe. Kłamstwo miesza się z prawdą, a my zagubieni od zawsze, plączemy nowe węzły. Ktoś kiedyś powiedział: tak niech będzie tak, nie - nie... dziś mówię tak, a jutro inaczej. Nie jestem kaprysem losu, lecz własną fantazją.   Słonecznego dnia :)
    • Ludobójstwo masowe? Wysokie podatki? Nierówności klasowe? Na tyranię znaczące zadatki?   To wszystko naturalne klęski przecie To wszystko bez wątpienia wyolbrzymienie To wszystko wina Ich,nie wiecie? To wszystko nie powinno targać wasze sumienie   Ten głód z zamierzchłych lat Ta wojna z bezsensownych strat   I wreszcie,cała ta niesprawiedliwość  To ich do śmierci nieposkromiona miłość    Oni bowiem diabły z rogami Oni bowiem Prawdy wrogami   A Prawda względnością się stała A nauka jej kształtowania ni duża,ni mała   Każda katastrofa może stać się wypadkiem A każdy triumf osiągnięciem nie przypadkiem.
    • Wspaniały, refleksyjny wiersz. Brzozy z korzeniami w mundurach zostaną ze mną na długo, i chociaż mówisz o ludziach - myślę o zwierzętach. Dla nich nadal trwa wojna. Nie mają imion i grobów, zupełnie jakby nie istniały. A jednak łzy w oczach umierającej sarny, mówią inaczej.    Znikają drewniane krzyże, pamięć gubi się w lesie. Wciąż słychać strzały mierzone w komorę - kula rozrywa serce.   Nadal lubimy zabijać, żeby zachować pozory, nazywamy śmierć sarny  dbałością o stado -selekcją.  
    • Masy   My, masy embarrasy, z czasem i razem idziemy w postęp oraz rozwijamy zwoje rozwoju i faktem jest, że czynimy tak w znoju.     Na ulicy Bagateli   Kto bogatemu zabroni bagatelizować?     Warszawa – Stegny, 06.04.2026r.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...