dziadek

[Iza Smolarek]

I
wcale nie chciał rodziny
wolał ołowiane zabawy i drewniane konie
przy bokach malowanych rycerzy
zapatrzył się raz tylko
na wąziutkie przesmyki brwi
zamyślił bukowo o włosach i łydce

kiedy w pośpiechu przełykał
drobniutkie palce jej stóp
ukrzyżowali go genealogicznie
zdarli nazwisko w zamian
darując hardą pannę posturę i dom
odtąd miał wiele zajęć

całował w dłoń długowłosą babkę
oczepkowaną i schowaną celnie
na wielkiej poduchowej wieży
drażnił męskim zapachem baby od kuchni
krzyczał na baby od podłóg i dziada
od rozpalania w piecu


na wojnę szedł haftując
nagie hasła na pustych sztandarach
(nie doszedł)

prałat dostał myto pobłogosławił
wplątując boga w dostatek i splendor
długo bawili się z księdzem
w niedzielne kawki prostego brydża
kazania i dzieci płynęły jak łaski

II

nie walczy z czasem bo nie ma czasu
wyliczył kroki mahometa jahwe gilgamesza
i wie że kantowe serce mieści się w gwiazdach
szyderczo zadbaną dłonią krzyczy o pracy
grudzień osiemdziesiąt jeden rozrzuca
wśród znajomych po chodnikach bramach

przeżył wszystkich księży i kuchenne baby
bo poznał środek na unikanie środka
wraca do ołowianych zabaw drewnianych
koni budzi malowanych ciągle rycerzy
za naszą polskę chrypi wytrwale
wręczając teksty leszka proroka

[Messalin_Nagietka]

Iza i to jest właśnie poezja - pięknie - choć z ironią - przydałaby się część trzecia - tak mi się tylko i jedynie wydaje
MN
ps. pozdrów dziadka