Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

ile ludzi tyle marzeń

cieni snów nadziei

ile grobów tyle żalu

smutnych twarzy

 

ile drzewo ma liści

tyle próśb o lepsze

ile tęcz motyli

tyle miłych chwil 

 

ile posiano kłamstw

tyle  będzie grzechu

ile na niebie gwiazd

tyle problemów

 

ile łez było w życiu

tego nikt nie policzy

ile miłości w nas

tylko ona wie

 

 

 

Opublikowano

Dla mnie przepiękny... wnikliwą treścią i lekkością stylu. Przeczytałam "jednym tchem" chłonąc wszystko duszą. Stwarzasz i przedstawiasz według mnie w tym wierszu "uzdrawiającą" równowagę pomiędzy przeciwstawnymi zjawiskami ludzkiego życia, do tego stopnia, że wydają się sobie nawzajem potrzebne, - żeby nasze życie jako takie mogło zaistnieć i trwać. Pozdrawiam :)

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Niby takie" ile- tyle"  ale zajęło mnie na dłużej.

 

Nie czuję się uprawniony do pouczania, ale ja bym się trzymał schematu  " ile-tyle "   do końca np.:

 

ile ludzkich marzeń

tyle słów nadziei

ile grobów żalu

tyle twarzy niemych

 

ile spada liści

tyle próśb o lepsze

ile dobrych marzeń

tyle tęcz na wietrze

 

ile kłamstw posiano

tyle będzie grzechu

ile gwiazd poznano

tyle jest problemów

 

ile łez w tym życiu

nikt już nie policzy

ile w nas miłości

ona wie najlepiej

 

Ale wiersz i tak  mi się podoba.

 

                                                                               pozdrawiam

 

 

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Witam Duszku - miło że tak odebrałaś bardzo mnie to cieszy.

Duże dziękuje przesyłam.

                                                                                                                Spokojnego wieczoru życzę

Opublikowano (edytowane)

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Witaj Andrzeju -  dzięki za  tak wnikliwe  czytanie -  a jeżeli chodzi o schemat

mówi się trudno i zostanę przy swoim.

Jeszcze raz dziękuje za obecność.

                                                                                                                    Pozd.

                                                                             

Edytowane przez Waldemar_Talar_Talar (wyświetl historię edycji)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      niestety z wiekiem ta sztuka staje się trudna , pomimo że mamy to wrodzone i jako dzieci otwarte wszystkie zmysły, ucisk społeczny i psełdo nauka sprawia że cieżko przestać myśleć a co się z tym wiąże coraz trudniej spać. a jeszcze jakieś niedorozwinięte ludzie grożą że cie zamkną, za samoleczenie lub brak pieniedzy i pracy. Masz prawo do życia ale kup sobie wodę do picia.
    • @Berenika97 dziękuję bardzo pozdrawiam serdecznie 
    • Mam zaklęcie: Olewam to - taka reakcja organizmu Tak jest, tak odcinam się szybko od głóbców Szybciutko czuję ich, zanim o nich wiem Krzyczy mi głowa, ostrzegając przed trądem Nieczysty! Nieczysty! Nieczysty!   myślą w innych kategoriach, nie znają jak plami zła myśl nieodpowiedzialnie używają słowa, znaczenie wodząc  na pokuszenie, na stracenie i trąd z tego, trąd jest z nich   bawią się w znawców dobrego z natury nic to, niczego takiego Sekstus nie zobaczył bawią się w znawców złego z natury to też ułuda i mgły, ulicznych grajków  kłamców poetów, etyków-trądu świat
    • Słowa ranią słowa zabijają Po raz kolejny zabiłeś mnie...   Autor fotografii: M. Lewandowska

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Co powiedziawszy, rozejrzał się wokoło. Najpierw spojrzał w lewo i za siebie, następnie w prawą stronę i za siebie raz jeszcze. Tak, jakby oczekiwał czyjegoś przybycia, względnie widział coś lub kogoś, co było - lub kto był - awidoczne bądź awidoczny dla oczu Mrocznego Lorda. Wspomniany prawie nie zwrócił na to uwagi, niemal zupełnie skoncentrowany na swojej złości z powodu straty miecza świetlnego. Powód irytującego dlań uśmiechu jego dawnego mistrza stał się dla Sitha zrozumiałym dopiero wtedy, gdy otaczającą ich przestrzeń naznaczyły swoim pojawieniem się - a tym samym swoją obecnością - postacie mistrzów Jedi, którzy wskutek intrygi, uknutej przez Darth'a Sidious'a, a zarazem wskutek jego własnej zdrady,  stracili życie na początku wojny klonów. Chciał zadrwić, ale Moc, która przywróciła równowagę jego umysłowi, zamknęła mu usta poczuciem wstydu. Znacznie przewyższającego ten, kiedy został pokonany przez Obi-Wana na wulkanicznej Mustafar i kiedy leżał bezbronny, utraciwszy możliwość dalszej walki.    - A ci? - zastanowił się na widok trzech osób, które pojawiły się jako ostatnie - kilka chwil za mistrzem Yodą.     - To założyciel naszego zakonu - Obi-Wan skłonił się nisko przed Jezusem - i budowniczy naszej świątyni. Po czym dodał, zwracając Vaderowi energię kpiny:    - Czyżbyś go nie rozpoznał?     Dwie pozostałe postaci - kobieta i mężczyzna - zbliżyły się doń, trzymając się za dłonie. Zachowując całkowite swobodę i spokój zupełnie tak, jakby nic o nim wcześniej słyszały. Jakby emanujący odeń Mrok robił na nich żadne wrażenie ani wywarł jakikolwiek wpływ. Zupełnie tak, jakby go wcale nie czuły. Dopiero podszedłszy blisko, rozdzieliły się i obeszły go wkoło, ruszywszy w przeciwnych kierunkach.    - Darth Vader - blondynka w szatach Jedi ni to stwierdziła, ni zapytała.    - Zdrajca nad zdrajcami - dorzuciła, spojrzawszy na towarzysza. - Mężu?    - Żono - przybyły wraz z nią mężczyzna odwzajemnił równie spokojne spojrzenie.     - Pora ci na spotkanie z Mocą - emanacja Obi-Wana uśmiechnęła się po raz następny.       Kartuzy, 26. Lutego 2026 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...