Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Papież "z dalekiego kraju"

bronmus45

Przez bronmus45
w Wiersze gotowe - publikuj swoje utwory

 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

bronmus45

bronmus45

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

(40 rocznica wyboru papieża Jana Pawła II)

+

I stało się, co wtedy było znakiem bożym

dla większości Polaków - a może i świata,

że kapłan, który z ludźmi tak chętnie się brata,

człowieczych spraw na Ziemi na bok nie odłoży.


On to - spośród Polaków - jest pierwszym w historii

świata chrześcijańskiego przywódcą wybranym.

I przy Jego pomocy system pokonany,

który to lat dziesiątki był pewien Victorii

swej czerwonej zarazy, od Kremla idącej.


Polskie serca, co zawsze wolności pragnące,

wspomogły Go w tym wielkim, nader zbożnym celu.


Znanych - jak On - na świecie, jest z Polski niewielu,

lecz mową im zawistnym, często oczerniani.

Zawiść tkwi w ich ataku. Lecz tchórzliwi sami ... 

+

Edytowane przez musbron45
interpunkcja (wyświetl historię edycji)
Gość

Gość

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

No więc teraz wiem - trzeba było tak od razu ...

P.S - a może pokusiłbyś się o przeróbkę powyższego tekstu, abym mógł zobaczyć, jak powinien wyglądać, poprawnie napisany?

Edytowane przez musbron45 (wyświetl historię edycji)
Gość

Gość

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Powróć do mojej powyższej - uzupełnionej - odpowiedzi. I wyobraź sobie - bądź nawet pewien - że ani myślałem o obrażaniu się.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • andrew
      emocje to nie tylko ...

      Przez andrew · Opublikowano

      codzienność  często przepada  w nicości  gdy próbujemy  zobaczyć mijający czas  przez pryzmat  gdzie kolory  mijają się z realem  zachwyt nie zamiera    ekranik z nami  delektuje się  wygenerowaną fikcją  przebraną za ...   przechodzi  bez względu na pogodę  z jednej perspektywy  do drugiej suchą stopą    malowane emocje  są prawdziwe  mimo ... że nie zaistniały    umysł zarejestrował  je jako fakt  nie weryfikujemy  żyjemy nimi    po długim pobycie  powrót do siebie  bywa brutalny    4.2026 andrew  
    • Waldemar_Talar_Talar
      Niby błahe ale zacne

      Przez Waldemar_Talar_Talar · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Witam - miło mi że tak pozytywnie widzisz ten wiersz - dziękuję -                                                                                                            Pzdr.serdecznie. Witaj - dziękuje ci bardzo za te tak - miło że czytasz -                                                                                                 Pzdr.
    • Waldemar_Talar_Talar
      Dlaczego wymyślono zdrady

      Przez Waldemar_Talar_Talar · Opublikowano

      @wiedźma - @Lidia Maria Concertina - @Leszek Piotr Laskowski - dzięki - 
    • aniat.
      Czas żołędzi nad Utratą.

      Przez aniat. · Opublikowano

      @Leszek Piotr Laskowski Też kiedyś napisałam o żołędziach, ale bardziej lekko. Twój wiersz jest majestatyczny, ale tak pięknie pochylający się nad tym co małe, zwyczajne, a piękne.  Tyle tu wrażliwości i miłości do natury. Bardzo mi się podoba. Pozdrawiam.
    • Leszek Piotr Laskowski
      Czas żołędzi nad Utratą.

      Przez Leszek Piotr Laskowski · Opublikowano

      "Czas żołędzi nad Utratą " Czas żołędzi pluskających, dojrzałych – tego nie znałem. Ze starych i pięknych dębów spadają i pluskają, więc się zatrzymałem. Rzek rzadka to ozdoba; tajemniczy dźwięk ich plusku mnie zawołał. Jak kamieniem ciskanym spadają na wodę, tworząc lustrzane koła. Lekko falami płynące w dorzeczu dębów szumiących, podkreślają ich urodę. Widzę las kaczych kuprów, w wodzie na wpół zanurzonych, w dnie rzeczki buszujących. Bezwstydnie nad wodą, zadkami wystawione, nas, przechodzących, ironicznie traktują. Dęby masywne, dęby piękne, książęcym dworem pachnące. Dzieci – żołędzie Utraty – z miłości gniazd wypadające, ruszają podbijać te światy. Płyną z nurtem matki rzeki niby żaglowce odkrycia, po nowych pokoleń aprobatę. I tak w podróży bez końca  niesione prądem I cieniem, szukają żyznej przystani. By kiedyś, w słońca promieniach, stać się znów dębów koroną – rzeki wiernymi strażnikami. Leszek Piotr Laskowski.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...