samospalenie

[pomaranczowy.kot]

pierwotne rozdarcie staram się scalić

składając się w ofierze katu

samospalając się co noc

 

zapominam o pustce tylko gdy płonę

 

potrafię się uśmiechać

nawet gdy  przełykam i trawie potłuczone szkło

ale ludzie i tak widzą co noszę w środku

ci dobrzy odwracają wzrok

ci lepsi zaciskają pięść

 

nie ma sensu krzyczeć

 

jako spadkobierca mego wielkiego upadku

wypowiadam wojnę swojej naturze

wyrzekam się siebie

przeciwko sobie staję

 

własną krew mam na rękach

 

jestem jedynym wyznawcą boga niczego

swoje życie uczyniłam mym największym wrogiem

Edytowane 9 Sierpnia 2020 przez pomaranczowy.kot (wyświetl historię edycji)

[Gość]

Ten wiersz brzmi dla mnie, jak rozpaczliwe samooskarżenie i jednocześnie wołanie o pomoc.., ale chyba już nie do ludzi, którzy odpowiadają na nie agresywną lub milcząca bezsilnością... A więc tylko do kogoś lub czegoś, co jest większe i silniejsze od nich, co jest decydujące o wszystkim - w moim pojęciu do Boga.

 

Jest napisany tak pięknie, że nie mam wątpliwości co do jego prawdziwości, i to mnie bardzo wewnętrznie porusza, wręcz wstrząsa i w swojej własnej bezsilności wstawiam się za tym wołaniem i prośbą oraz przekazuje swoją wiarę w to, że będzie wysłuchana.

 

Pozdrawiam Cie serdecznie :)

[Sylwester_Lasota]

Dobrze napisane, ale trochę przerażające. Właściwie, to przerażający jest stan, który opisujesz. Niestety, PL nie jest odosobniony w takim patrzeniu na siebie i na świat. Wydaje mi się że coś takiego dotyka coraz więcej osób i to jest naprawdę przerażające, ponieważ, niestety nie jest to nic dobrego.

Pozdrawiam serdecznie

[jan_komułzykant]

wyobraźnia rzecz nie do wycenienia, bogata niekoniecznie musi być urocza.

Czasem wystarczy piękno przekazu, nawet przerażającego,

pod warunkiem, że to rzeczywiście tylko wyobraźnia.

Pozdrawiam.

[pomaranczowy.kot]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Bardzo dziękuję za tą trafną interpretację i miłe słowa. Pozdrawiam równiez