(Nie)Wierzę

[Cerberus]

Nie wierzę w Boga, bo w bajki wierzyć nie wypada
Człowiekowi starszemu, który wie co to rozwaga
Kultura wpoiła bajki dziecku, które naiwnie w nie wierzy
Dorosły człowiek zweryfikował, co między bajki włożyć należy

Choć piękny jest świat ideałów w umyśle młodego człowieka
Życie weryfikuje jak naprawdę nie wiele warte są ideały życia
I tak mamy miłość, która mówi się, że wieczna
Jest wieczna jeśli wieczność to tylko godzina

Jest i prawda, która ma wyzwolić,
W okowy cierpienia człowieka niewoli
Celem nadrzędnym dla ludzi jest szczęście
Ale czy znajduje się ono w butelce?

Ostatecznie czytelnik może zapytać:
"Drogi autorze, czy jest coś, aby człowiek przestał biadolić?"

Otóż odpowiedź jest prosta, o nazwie Mamona
Przed nią na kolana nawet i kler pada

[Deonix_]

Nie zgadzam się z przekazem

i nie podoba mi się moralizatorski ton wypowiedzi ciągnący się przez cały ten utwór,

będący w dużej mierze czkawką myśli.

 

Stylistycznie też nie jest najlepiej:

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

można by napisać nieco inaczej, bo to powtórzenie jest naprawdę drażniące.

 

Jak to rozumieć? Wyzwolenie wprowadza w okowy zniewolonego i tak już człowieka?

 

Nie zgadzam się z tą puentą. Pieniądze są ważne,

ale nie najważniejsze. Poza tym nie lubię proateistycznej agitacji

i ukazywania kleru jako najgorszego zła na świecie.

Negatywne cechy charakteru można znaleźć przecież u przedstawicieli różnych zawodów i ludzi mających różną pozycję społeczną.

 

I tyle dziś z mojej strony.

[Gość]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dla mnie to wiersz przeciwko życiu, próbujący "odgórnym tonem" odbierać młodym pokoleniom ich naturalną potrzebę i chęć budowania przyszłości. Używając Twojego sformułowania, napisałabym, że "to nie wypada człowiekowi starszemu". Pozdrawiam.