Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

lubię te noce

Andrzej_Wojnowski
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Andrzej_Wojnowski

Andrzej_Wojnowski

Opublikowano
  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Opublikowano

lubię te noce letnie gwieździste

z księżycem co uśmiech ma

spojrzę na niebo gwiazdy policzę

samotność cicho gra

 

piękne melodie wciąż mówią do mnie

to przecież zwykła jest noc

przestań już marzyć nic się nie zdarzy

mija kolejny rok

 

zegar mój staje z tęsknoty za nią

wskazówki przykrywa rdza

czasem gdy północ wolno wybija

pytam dlaczego ja

 

patrzę do góry nawet gdy chmury

przykryją kożuchem blask

i mam nadzieję, że coś się zmieni

 księżyc oświetli nas

11
Waldemar_Talar_Talar

Waldemar_Talar_Talar

Opublikowano
Opublikowano

Witam  -  Przyłączam się do tego lubienia.

                                                                                                  Pozd.

                                                                             

Luule

Luule

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Wiem, romantyczny i melancholijny, ale to jednak tęsknota za bliską osobą. Mnie się po prostu zrobiło smutniej niż pięknie;) No ale inaczej nie będzie, przekleństwo i urok życia

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

dzięki, wyjrzałam zza źdźbła trawy;)

1
WarszawiAnka

WarszawiAnka

Opublikowano
Opublikowano

Nastrojowy utwór - melancholijny, ale nie depresyjny. ;) Z mojego punktu widzenia, udało Ci się uchwycić poczucie samotności dokładnie w połowie: pomiędzy akceptacją a przygnębieniem - taki złoty środek. Tymczasowy - bo nastroje są zmienne... Tym bardziej mi się podoba jako zapis chwili. Jedyne, co by mi się bardziej podobało, to bardziej uregulowana liczba sylab w wersie, bo ja lubię regularny, uporządkowany rytm... Pozdrawiam.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • aniat.
      Ostatnia stacja.

      Przez aniat. · Opublikowano

      @vioara stelelor Dziękuję za to odczytanie — rzeczywiście, to droga, z której nie ma powrotu.      @Nata_Kruk To prawda, logiczniej to będzie brzmiało.

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Dziękuję. Czasami  inne spojrzenie układa wiersz. Miłego dnia.
    • vioara stelelor
      rana

      Przez vioara stelelor · Opublikowano

      @marekg

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Tak. Znam to uczucie. I ogromną bezradność słów, gdy w zasadzie nic już nie można powiedzieć,  bo wszystko jest albo bez znaczenia, albo nie ma już mocy, albo jest nieprawdziwe, albo... odsłoni jakąś nagość, z której już nie ma powrotu.  
    • Waldemar_Talar_Talar
      Własny zakątek ciała

      Przez Waldemar_Talar_Talar · Opublikowano

      Witaj -  Pora żyć, kiedy wieczność jest tak bliska. Nie wierzę w obecność cieni, nawet światło sprawia wrażenie zapomnianego. - super  - dawno cię nie było  - wracaj i ciesz swoim pisaniem -                                                                                                       Pzdr.serdecznie.
    • Migrena
      Liturgia krwi i światła

      Przez Migrena · Opublikowano

      Rozrywam ciszę twoim imieniem - cierniem, który świeci od środka gardła. Nie dotykam cię. Wydobywam cię z nicości jak ogień, który przypomina sobie kamień. Iskra po iskrze uczysz się istnieć pod moimi ustami. Jesteś mapą płynnego złota, czytaną wargami w sekundzie rozdartej na bezczas, tam, gdzie ciało znosi konstytucję formy i ogłasza własne przykazania pulsowania. Twoje biodra - przypływ, który podmywa fundamenty mojego "powinienem”. Moje dłonie - ptaki głodne wysokości, zakładają gniazda w łuku twoich kręgów. Nie ma skóry. Jest prąd. Magma pod cienką skorupą imienia. Dwa słońca zderzone zbyt blisko - światło przestaje być światłem, staje się raną jasności. Wgryzam się w twoją duszę przez mięśnie, przez drżenie, przez pot, aż każdy jęk staje się księgą ognia, którą zapisuję paznokciem powietrza, oddechem, krwią krążącą jak wspólny alfabet. To nie miłość. To piec hutniczy istnienia. Biały żar, w którym "ja” i "ty” są tylko rudą, a zostaje stop, bezimienny, nierozdzielny, cięższy od gwiazd. Piję twój oddech jak ostatni tlen przed narodzinami kosmosu. Jesteś katedrą z kości. Ja - herezją, która modli się płomieniem. Klęczę. Płonę. Rozpadam się w świetlistą winę. Każdy ruch - zniesienie granicy. Każdy dreszcz - triumf nad formą. Każde zbliżenie - dowód, że granica była tylko wspomnieniem lęku. Niech pękną niebiosa. Niech czas rozsypie się w popiół sekund. Stajemy się osobliwością - punktem, w którym grawitacja traci pamięć, a wszechświat zapada się w jeden spazm światła. Zostaje tylko litera. Naga. Oślepiająca. Jednia. Biel, która nie ma już przeciwieństwa.        
    • iwonaroma
      Wtuliłem się w łąkę

      Przez iwonaroma · Opublikowano

      Prawdziwa łąka :)

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...