wypalanie

[JaKuba]

 

w alejce jesienią pokrytej
wędrowca żal opadł z liściem
w złocistych mozaikach zabłądził
pół życia - pół litra czystej

nie dzwoń - usunął numery
nie pisz - on też nie będzie

zbłądził by nikt go nie znalazł
bez wzruszeń
bluzgów
niespełnień

pół serca - pół litra czystej
w imię złamanych obietnic
zapłonął niechciany pamiętnik
w śmietniku parkowej alejki

 

Edytowane 30 Lipca 2018 przez JaKuba (wyświetl historię edycji)

[Maria_M]

w zwierciadle pół litra czystej

nie zdołam pół serca prześwietlić

zapłonął niechciany pamiętnik 

w śmietniku parkowych obietnic

 

co powiesz o takim zakończeniu?

 

Ładnie ujęte wypalanie :))

[Czarek Płatak]

oj, paliło się tak wspomnienia, paliło...

Edytowane 30 Lipca 2018 przez Czarek Płatak (wyświetl historię edycji)

[JaKuba]

dziękuję wszystkim :)

[Nata_Kruk]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

To w zasadzie jedna wątpliwość, bo wiersz podoba mi się. Tytuł super.

Pozdrawiam.

Edytowane 30 Lipca 2018 przez Nata_Kruk (wyświetl historię edycji)

[Stary_Kredens]

tak postrzega poeta , podoba się

pozdrawiam Kredens

[JaKuba]

dziękuję bardzo :)

[Iwa-Iwa]

Wiersz się podoba miło się czyta pozdrawiam serdecznie :)

[Deonix_]

Mocny, ognisty wiersz,

przytrzymał moją uwagę.

Podziwiam ludzi, którzy potrafią niszczyć złe wspomnienia i zmieniać swoje życie.

Ja nie umiem. Zawsze zostawiam coś po sobie, nie potrafiąc zniknąć na dobre

i przez to miewam w życiu gorzej.

 

Pozdrawiam.