Bezbolesny wiersz na odejście

[Piotr Paschke]

 

 

Moje Stonehange,

wydeptany krąg w podłodze małego pokoju,

gdzie światło przenika w stopy ;

wiodę je tam,

donikąd .

 

Wyuczę je bezbolesności,

wychodzenia w niepamięć ;

poznają wszystkie moje pęknięcia,

spiłują wszechświat płuc,

choć boją się nawet głośniej odetchnąć -

wydech czai się w półmroku.

 

Stopy wycharczą odległość,

oczekiwanie na resztę ciała.

 

I we mnie ciaśniej

od perfekcyjnie zagranej twardości okręgu.

 

Kamień - zatrzymana w kręgu pamięć,

pamięć - wszystkie przegrane po drodze oddechy,

oddechy - szansa na wzajemność powracających tu ciał.

 

Kiedy się na chwilę zatrzymam

nie zapytam martwego niemowy

o właściwą drogę.

[W.M.Gordon]

Wreszcie jakiś dobry wiersz na tym portalu( oprócz moich).

Halucogenny, hipnotyzujący, animalistyczny.

Skojarzył mi się albo z tańcami voodoo, albo z tańcami z wężami na szyjach.

Jest( była) taka sekta w USA. Film widziałem dość dawno.

Tak czy siak gratuluję dobrego wiersza.

......

 

wychodzenia Z niepamięci

 

wchodzenia W niepamięć.

 

[Piotr Paschke]

Dzięki Gordon za pozytywną ocenę. Była z tym tekstem praca małym tępym pługiem po dużych skibach. Serdecznie pozdrawiam! PP

[Nata_Kruk]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Jedyna moja wątpliwość, czy rzeczywiście miało być.. wychodzenia.? Przycięłam sobie "y", może niesłusznie.

Dobry tytuł w odniesieniu do ciekawej treści.

Pozdrawiam.