Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)
Władco Galaktyk
 
Ty władasz czasem.
Różny on wymiar ma,
Dałeś nam jedną chwilę.
Dałeś nam promień dnia.
 
Jest niczym rwąca rzeka,
Lub wodospadu grad,
W chwilach cierpienia,
Jak nad moczarem mgła.
 
Uczmy się cenić chwile,
Bo z nich się składa życie,
Szczęście jak skrzydła motyla,

Zabłyśnie i zniknie skrycie.

Edytowane przez bajaga1 (wyświetl historię edycji)
Opublikowano (edytowane)

Piękny to panegiryk - czyli uroczysty tekst pochwalny jak mniemam na cześć Stwórcy. Cenne określenie naszego trzeciego wymiaru w porównaniach do rwącej rzeki, opadającego wodospadu, do mgły nad moczarami. A szczęście to chwila ulotna ( tłumaczy autorka), więc warto ją uszanować i przeżyć estetycznie - ulotna -jak skrzydła motyla, życie przemija, więc trzeba cenić chwilę, bo jest stanem naszego przemijania, ale i wieczną nutą zapamiętania, pamięci. 

 

Ładny wiersz Beatko ;)

Edytowane przez Tomasz Kucina (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

Bardzo ładny wiersz :-) A poniższy fragment bardzo mnie ujął:

"Uczmy się cenić chwile,

Bo z nich się składa życie,
Szczęście jak skrzydła motyla,

Zabłyśnie i zniknie skrycie."

 

Pozdrawiam :-)

 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Mel666 Hej, "nocny marku". Każde markowanie ma swoje granice, więc i ja zaraz się poddaję, ale chcę Ci przekazać może  nietypowe spostrzeżenie pod tym kolejnym dobrym wierszem.  Piszesz tu i w kilku innych wierszach w sposób, który znam z autopsji. To pisanie "fabularne", typowe dla potencjalnego prozaika. Weź to pod uwag i pisz także prozę, bo to może przynieść równie dobre owoce. Pzdr i dobranoc.
    • @Berenika97 Dziękuję :) Tak, ta ławka, choć pusta, jak piszesz - naładowana możliwością. 
    • Polecam także zajrzeć na mojego bloga literackiego. Tam omawiam dużo ciekawych problemów, o których wielu z nas boi się mówić. Link jest w opisie profilu.   Jeśli chcecie, możecie podzielić się własną interpretacją tego wiersza w komentarzach.           Cisza w pokoju, spokój przy świecy, Kiedy jesteśmy sobie dalecy. Nie ma przyjaźni, jest tylko wojna, Zaś armia w kłamstwa jest dzisiaj zbrojna.   Nie widać ostrzy mieczów! Nie słychać żadnych strzałów! Krwi, mięsa nawet nie czuć! Jedynie słodki nałóg… Jedynie słodki nałóg…   –– –– ––   Serca zatruto, miłość spędzono, Zaś nienawiści dawno uczono. Każdy z nas mundur winien dziś nosić, A kto jest mądry – świat go nie znosi.   Nie widać ostrzy mieczów! Nie słychać żadnych strzałów! Krwi, mięsa nawet nie czuć! Jedynie słodki nałóg… Jedynie słodki nałóg…   –– –– –– –– –– –– –– –– ––   (Gdzieś daleko, gdzieś w ukryciu Dalej ceni się swobodę. Po samotnych dróg przebyciu Dalej w prawdzie słychać zgodę. Mundur – ubiór narzucony Miłość niszczy – świat go wzmacnia, Gdy kłamstwami jest karmiony, Przez co zieleń już nie wzrasta!)   Nie widać ostrzy mieczów! Nie słychać żadnych strzałów! Krwi, mięsa nawet nie czuć! Jedynie słodki nałóg!   Nie widać łez wokoło!! Nie słychać wołań, krzyków!! Człek w łóżku gardzi smołą!! Tam czeka dnia zaniku!!!
    • Następnym razem mogę to zmienić.
    • @Alicja_Wysocka Ja też... mam z ławek wiele wspomnień :) i na pewno miałyby dużo do opowiadania
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...