Blisko, blizej, najdalej

[W.M.Gordon]

 

Na tym wieszaku pachnącym penicyliną
wisi złowieszczo szeleszcząc plastikowa sukienka 
umajona wzorami zwiędłych mleczy dojrzałych ostów i soczystych pokrzyw
czasami przychodzi naga Choroba wkłada ją szybko 
i jeszcze szybciej wskakuje na me chrząstkie ciało
czuję zgniliznę skóry ukłucia w każdym mięśniu i pieczenie języka
kiedy podnosi sukienkę powyżej kolan dostaję gorączki
a kiedy powyżej pępka mdleję i tak mi blisko do Nieba

 

Na tej półce złożone w kostkę leżą spodnie pani Klęski
przychodzi zwykle wieczorem ubiera je lekkostrawnie omamiona
wódczanymi urojenieniami zakrapianymi smrodem kiełbasy 
wpełza  nieproszona do mego łóżka i chłoszcze mą twarz 
ogromnymi piersiami które nigdy nie napełnią się mlekiem
kiedy me policzki zdobywa purpura zdejmuje spodnie
chwyta mnie za gardło i sprawia że tak mi jest blisko do Nieba

 

Na tym haku na tej ścianie wisi karminowe serce
spowite chmurką o zapachu spermowo - małżowym
czasami raz na tysiąc lat cieknie z niego ciecz w kolorze miesiączki 
strużka cienka jak pajęczyna oplata mój mięsień mój nerw me jestestwo
wtedy przychodzi do mnie niepokalanie nieskalana Miłość 
nie czekając na pukanie otwieram szybko drzwi i wskakuję
w objęcia słodkiego Piekła