Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

  • 7 lat później...
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Pozioma oś symetrii. Ten pomysł zasiał się samoistnie w głowie mej, wykiełkował i obrodził poniższym. ;)

 

I NOS / SONI

 

WON SNOM

 

O, MOSZNO! / ONZ, SOWO

 

O, HOSS, IWO! / O, MISS, OHO!

 

OHM / WHO

 

I MISS, SIWI

 

IZO, MINI WOZI

 

NO, MINOM / WON I WON! - pacyfistyczny :)

 

IWONO, MI!

 

W ONZ I MISS OS / SOS SIWIZNOM

 

OHO, SZOSO I OSO Z SOHO

 

I NOWINOM / WONI MONI

 

 

 

Aby to odczytać w poziomej osi symetrii, należy stanąć na głowie. :D

Opublikowano

WIO, I HOSS, IWO! / O, MISS OHIO IM

 

INO, WIOSNO,MI / I WON! SOI MONI

 

WINO O NIM

 

Albo taka ciekawostka:

 

O I WIO HO / OHO I WIO

----------------------------

O I MI OHO / OHO I MI O

 

 

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ma kupę noży? Żonę pukam

 

I ma kupę nożyc? On w nocy żonę puka mi

 

Ma kupon? Oż, żono, pukam!

 

A popa kupa noży. Żona puka popa

 

:D

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się

  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @andrew Poezja opowiada, dopowiada, stwarza kwantowe światy, obdarzone kwantową logiką, ale piękno czerpie z nas -czytających ją.
    • @karenka   Podoba mi się, jak zbudowałaś napięcie między czułością a rozczarowaniem. Obraz błękitnych oczu i usychającego kwiatu na początku buduje nastrój straty, a potem kolejne etapy tego rozczarowania - zazdrość, flirt, pęknięte marzenia jak bańka mydlana. Bardzo trafna jest metafora wędrownego ptaka na końcu - to piękne, że pokazujesz siłę i godność bohaterki, a nie tylko jej ból. Świetnie, że wiersz kończy się jej decyzją o odejściu - to nadaje mu mocy i sprawia, że bohaterka jest podmiotem, a nie tylko ofiarą. Świetnie!
    • @andrew   Piękny wiersz - ta "różowa sukienka", której nigdy nie było, a wciąż ją widzisz, to świetna metafora tego, jak wyobraźnia dopisuje własne obrazy do wspomnień. Finałowe "poezja wyrasta z wyobraźni" pięknie to domyka. Mało słów, dużo przestrzeni do myślenia.
    • @Lidia Maria Concertina   Tytuł  to pewnie klucz do wiersza - zestawienie zmysłowej elastyczności z kruchym chłodem porcelany. PL domaga się życia i autentyczności w świecie sztucznych fasad (błękity telewizorów, pustkami ziejące Wersale). Wezwanie spłakanej, „porcelanowej” muzy do tego, by wreszcie krzyknęła żółcią -to akt buntu przeciwko przemijaniu. Zakończenie z kwiatem goryczy świetnie domyka ten kruchy, duszny świat. Bezkompromisowo! Świetnie!   
    • @Sylwester_Lasota   Podoba mi się, jak z lekkością i przymrużeniem oka przemycasz trafną obserwację socjologiczną - zmianę estetyki i to, że rewolucja w damskiej szafie wcale nie musi oznaczać końca kobiecości ani końca... zainteresowania panów. Ostatnia zwrotka - świetna - niby oburzenie, a jednak przy okazji subtelne przyznanie się do winy (czy raczej do satysfakcji). Rytm i rym trzymają się dzielnie od początku do końca. Lekka, inteligentna zabawa formą i tematem - wiersz bawi, ale i daje do myślenia. :) Aż zaczęłam się zastanawiać, czy w ogóle mam jakieś spódniczki w swojej szafie. :))) 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...