odnaleźć siebie

[Johny Gmatrix]

----Z pocztku taka nijaka proza z głowy mej wyleciała, więc ja szybciutko chwyciłem za piórko, i by nie zapomnieć to zapisałem. Proza jak proza. Według mnie nijaka, lecz kobieta obok w zachwyt przez nią wpada. A ja ? tak se myśleć z wolna zaczynałem, że może tej prozie zimno sie zrobiło i z litości prędko w wersy ją ubrałem. Coś tam z tego wyszło, ponoć jakiś wierszyk. Ja mu wtedy nazwę nadał, by nie był bezimienny. I pierwszą ją rzucam wam do poczytania, a pod nią ta sama, lecz już jest ubrana:   
....... 
I wstaje dzień bez promieni, noc po nim i znowu dzień. A ja ze snu wybudzony szukam cienia w gęstwinie drzew, bo park był obok. W nim ławka stała, deski spróchniałe i ja siedziałem na niej. Alejką obok ludzi masa, a jakby nikogo nie było. Ja widzę ich, oni mnie nie, tak jakby życie ustało. I tak przemija miesiąc rok. Kalendarz wisi na ścianie, a ja myślałem że to lustro i siebie w nim szukałem.                          
------

'odnaleźć siebie'

 

i wstaje dzień bez promieni
noc po nim i znowu dzień 
a ja ze snu wybudzony szukam 
cienia w gęstwinie drzew 
bo park był obok

 

w nim ławka stała
deski spróchniałe i ja 
siedziałem na niej

 

alejką obok ludzi masa
a jakby nikogo nie było
ja widzę ich 
oni mnie nie
tak jakby życie ustało

 

i tak przemija miesiąc rok
kalendarz wisi na ścianie
a ja myślałem że to lustro
i siebie w nim szukałem