-
Ostatnio w Warsztacie
-
Posem 355
nie kochaj od tak sobie
bez przekonania - rób
to z ochotą tak by
przetrwało
to do mnie najbardziej przemówiło. Niby zawsze to wiemy, lecz wolimy oszukiwać, nie tylko samych siebie, ale także innych.
0
-
-
Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach
-
- 41 odpowiedzi
- 1 076 wyświetleń
-
- 38 odpowiedzi
- 816 wyświetleń
-
- 37 odpowiedzi
- 811 wyświetleń
-
- 36 odpowiedzi
- 897 wyświetleń
-
- 28 odpowiedzi
- 725 wyświetleń
-
-
Zarejestruj się. To bardzo proste!
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
-
Ostatnio dodane
-
-
Ostatnie komentarze
-
Przez Marek.zak1 · Opublikowano
@Berenika97 Jak mrok naprzeciwko, to rzeczywiście jak w greckiej tragedii, wszystko źle, za drzwiami ściana, za oknami przepaść. Rozpacz to nie fakt, autor, ale nasz subiektywny odbiór , bo nawet pęknięcie może być przełomem i nadzieją na nowe jutro, czy jak w Gwiezdnych Wojnach, nową nadzieją. , Zatrzymujący wiersz. Pozdrawiam serdecznie, -
Przez LessLove · Opublikowano
Chcę... Ciebie pokosztować Z tajemnicą się potykać Dotykać wargi miłością Drugie pożądaniem Bądźmy dzisiaj Jedno Rozmawiajmy długo Ile w nocy oddechu Aż po zatracenie Po kres śmierci Po narodziny Tyle Chcę ci opowiedzieć Od zawsze - do świtu, Od teraz - do wieczności Od początku świata Ile w nas pragnienia, Modlitwy, tęsknienia Wypełnijmy je sobą, Tę chwilę stworzenia, Jak On Jeden umiał W jedną jasną noc Chcę… Pić wodę życia Pić bez końca Ciebie Z ust i ud, z ruczaju Z kaskady pragnienia Z tajemnicy miłości Z tej chwili spełnienia Z woli nieistnienia Zechciejmy umrzeć Narodzić się znowu W tę za krótką noc Chcę… Rumienić się z Tobą Bez wstydu i winy Tyle nasze pragnienia Chcą sobie opowiedzieć O absurdzie istnienia Oddech tobie oddaję Twojego nie zwrócę Nie chcę żyć bez niego Niech będą jednym W tę za krótką noc Chcę… Przypomnieć sobie Pokolenia Adama Poczuć smak stworzenia Które w nas pulsuje Drży na twojej skórze Na szczytach latarni Nęci fiordem zatoki, Portem który karmi Pół-nocnego rozbitka Tej za krótkiej nocy Chcę… Z tobą rozmawiać Słowami, których nie ma Bądźmy winni niewiedzy Takimi nas stworzył Po to nas otworzył Byśmy w jednej iskierce W duszy poniewierce Chcieli świat urodzić Poczuć się Jak On Chcę… Ciebie smakować W wodzie oceanu I w taninach czasu W zapachu przestrzeni W tej radości raju Tak łaknę, tak ciebie Tak słodycz, sól i zaczyn Bez chwili wytchnienia Chcę w tobie tonąć W tę za krótką noc Chciejmy Czas zatrzymać Bo kiedy świt przyjdzie Tajemnice skradnie A po śmierci nocy Z naszego spełnienia Tęsknota się narodzi Rozmawiajmy długo W pięknej pantomimie Jak człowiek potrafi Gdy kocha i pragnie * * * -
Przez Berenika97 · Opublikowano
@Migrena Bardzo dziękuję! Dziękuję za tak piękny komentarz. "Zostań" jako akt oporu - to dokładnie to, co chciałam powiedzieć, tylko Ty ująłeś to precyzyjniej niż ja. Nazwałeś to trafniej niż ja - fałszywą gramatykę mroku, która każe czytać margines jako całą stronę wyroku. Ale to nie rozpacz pisze puentę, to nie ona ma ostatnie słowo - "zostań" jest czasownikiem oporu, odmianą, która trwa od nowa. Dziękuję i serdecznie pozdrawiam. :) @Bożena De-Tre Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :) Dziękuję - to piękne rozwinięcie wiersza. "Świat Ocalony" powstały z pęknięcia - nadałaś temu sens i świetnie nazwałaś. Zauważę - obiecuję. Świat Ocalony nie jest złudzeniem, Ty go dopisałaś do treści - a reszta, jak mówisz, jest cieniem, mgłą nocy, co o świcie się mieści. Dziękuję, że dostrzegłaś w pęknięciu nie ranę, lecz bramę. -
Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano
@Berenika97 Bereniko, ten fragment o rozpaczy, która nie jest autorem, a jedynie zbyt szerokim marginesem, zatrzymał mnie najmocniej. Dla mnie taka rozpacz to wręcz chodzenie nie po marginesie, tylko po parapecie – bo to jedyne miejsce poza oknem, ale tak szalenie ryzykowne... To nie jest miejsce, na którym można się bezpiecznie zatrzymać. Twój wiersz ma w sobie potężną, ocalającą siłę, a puenta o pęknięciu skorupy niesie bezcenne światło. Wybitne, głębokie pisanie. Wielkie brawa! -
Przez Tajemnicza9723 · Opublikowano
Kto ? Kto pisze tak pięknie, lekkim piórem, ciekawie, z pazurem, tak pewnie Kto ? tworzy namiętnie, pisząc i zaskakując nowym wierszem jego formą i rymem nie wychodzi przed szereg dyskretnie Kto ? pisze tak, jakby miał zasoby natchnienia, niewyczerpalne nie do wypalenia nie do podrobienia nie do zatopienia 1.08.2026 r. NatusieK97
-
-
Najczęściej komentowane
-
-
Wiersze znanych
-
Najpopularniejsze utwory
-
Najpopularniejsze zbiory
-
Inne
Rekomendowane odpowiedzi