Prawie północ

[Nata_Kruk]

    Prawie północ

 

 

brak snu mami harmonia ciszy
gdyby mogło być inaczej 
pod poduszką myśli jak dzikie gęsi 
szczelinami ulatuje pierze
przeobraża się w deszcz
na ulicach

 

kartki z kalendarza 
nie zawsze spadają lekkością dnia
upośledzeni smakowaniem życia bywamy kimś 
kim zwykle nie jesteśmy
gubimy ważne daty jak parasolki
łzy nieba obmywają twarze   
w przypływie dobroci odgrzewamy
okruchy życzliwości

 

żyjemy jeszcze
zainteresowani na niby 
chwastami wyniosłych łąk
we własnym obejściu przesadzamy kwiatki  
cerując chwile które od lat 
zjadają mole

 

mimochodem

na poranne budzenie nastawiam
uśmiech

 

 

 luty, 2018

 

 

 

Edytowane 14 Stycznia 2020 przez Nata_Kruk
korekta literówki w podtytule (wyświetl historię edycji)

[Bożena Tatara - Paszko]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ten fragment  wiersza podoba  mi się najbardziej :)

Szczególnie  - na poranne budzenie nastawiam uśmiech.

 

Serduszko zostawiam.  Pozdrawiam :)

[Waldemar_Talar_Talar]

Witam serdeczni -  do mnie przemówił i to wyraźnie - z wrażenia aż sobie westchnąłem.

Ładnie cerujesz owe chwile.

                                                                                                                                                                       Miłego wieczoru życzę

[Nata_Kruk]

Bożenko... dziękuję za... naj... i za... szczególnie... :)

 

Waldemarze... cieszę się, że całość zagadała... :)

 

Dziękuję za wizyty, ślę pozdrowienie.

[Bolesław_Pączyński]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ten fragment mnie ujął i ogólnie wiersz mi się podoba, miła poezja.

Z pozdrowieniem:))

[Nata_Kruk]

Bolku, dziękuję za wyszczególnienie... :) i ogólny pozytywny odbiór.

Również pozdrawiam.

[beta_b]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

A we mnie ten fragment rezonuje. 

Lubię teksty niejednoznaczne emocjonalnie, bo relacje proste nie są. bb

[Nata_Kruk]

Niech rezonuje, beto b... emocji wokół nie brakuje, z relacjami też różnie bywa, zatem... ubierajmy to w słowa, tak jak umiemy.

Dziękuję Ci za ślad w okienku.

[Nata_Kruk]

Odkryłam w końcu, skąd biorą się punkty... Luule, Marcinie K, Czerku Płatek,  dziękuję Wam za zaakcentowanie  obecność w ten sposób.

Edytowane 15 Lipca 2018 przez Nata_Kruk (wyświetl historię edycji)

[azk]

Witaj Nato. Ja sobie odczytuję ten Twój utwór jako opowieść o opadaniu piór nadziei i ideałów, których wzniosłość jest odwrotnie proporcjonalna w stosunku do wieku. Czas obiera nas niezauważalnie z tych wszystkich pragnę, marzę, wierzę. Aż zostaje twardy rdzeń, który przemierza ten okrutny czas, bardziej z rozpędu niż z przekonania. Pozdrawiam :)

[Gość]

Jak dla mnie tkliwość mnie zniechęca do powrotu. Taki schemat pisania jest mi znany i lubię taki styl. Na wlepkę autobusową, jednak się nie nadaje. A czasami tak widzę poezję. Pozdr

[Saint Germaine]

czasami na pokaz odgrzewamy

okruchy empatii

Tak czytam te wersy bo w dobroć nie wierzę od bardzo dawna a całość jak najbardziej na tak.

Pozdrawiam

 

[Maria_M]

Dla mnie Twój wiersz jest bardzo smutny. Mówi o bezsenności i nieprzyjemnych wtedy myślach, o prozie dnia codziennego, gdzie nie jesteśmy sobą, udajemy, tylko nie wiem po co? Ta gra powoduje, że zapominamy o ważnych sprawach, dobroć z nas uciekła, tylko okruchy zostały. Smutne. Nie przejawiamy empatii, a jak już, to nieszczerze, innych traktujemy jak chwasty wyniosłych łąk, a nie jak ludzi. Z takim rozchwianie emocjonalnym i podejściem do siebie i innych, na pewno nie obudzimy się z uśmiechem. Szczery uśmiech i radość- to zjawiska niewymuszone. Żal mi takich ludzi, o których piszesz, bo sami wpadają we własną pułapkę zgorzchniałości.

Tytuł na szóstkę: to jest już północ.

Pozdrawiam :)

[Maria_M]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dobroć to zjawisko, które nie istnieje bez dobrych chęci ludzi. W dobroć nie trzeba wierzyć! Trzeba ją tworzyć w sobie, przenosić na otoczenie, dawać innym. 

Wierzy się np. w Boga, ideały, ... .

Spróbuj spojrzeć na świat i ludzi z innej perspektywy, może coś zauważysz, może Ci się uda dostrzec pozytywne aspekty człowieka, chociaż zgadzam się z Tobą, że jest to trudne, bo postawy ludzkie są coraz to gorsze. :))))

[Oxyvia]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Zgadzam się z tym. Nie trzeba wierzyć w dobroć, miłość, przyjaźń itd. To są uczucia, które albo się daje innym, albo się ich nie daje. Jedni dają, a inni nie. Ale to nie jest sprawa wiary.

Z tym się nie zgadzam. :)

Ale nie ma chyba żadnych statystyk dotyczących tematu, więc można dyskutować w nieskończoność.

Edytowane 5 Marca 2018 przez Oxyvia (wyświetl historię edycji)

[Oxyvia]

Nato, podoba mi się wiersz. Jest smutny, ale kończy go optymistyczny akcent. Mimo wszystko - mimo niewesołych myśli i bezsenności - nastawiajmy się na jutrzejszy uśmiech, bo życie jest tego warte.

[Jacek_Suchowicz]

Ciekawe obserwacje - chociaż nie do końca akceptuję treść podoba mi się

fakt często tak bywa jak opisujesz:

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

(bardzo trafnie) ale to dla ludzi w sobie zamkniętych

a wystarczy:

zaakceptować każdy dzień

z jego lekkością lub wagą spraw

i niech życzliwość niczym tlen

odświeża pełną dobroci twarz

:))

Pozdrawiam

[jan_komułzykant]

bywa, że zgorzkniałość lub jakieś nieporozumienie, również wśród najbliższych, rujnuje wszystkie więzi lub to, co dotąd zbudowaliśmy. A właściwie, co trwało samoistnie bez naszej pomocy, bo wydawało się, że pielęgnacja jest niepotrzebna, bo to był fundament odporny na wszelką erozję. Kiedy dowiadujemy się, że to nieprawda, bywa za późno. Uśmiech? Tak, ale chyba nie wystarczy.

Dobry, mądry wiersz. Pozdrawiam.

jan_ko

[Nata_Kruk]

Janko... bardzo wyważony komentarz, z którym zgadzam się. Uśmiech wiele może, ale to czasami za mało.

 

Jacku... takiej bezsenności chyba nikt nie chciałby co noc, można by oszaleć.

Załóżmy, że tylko czasem i nie u wszystkich tak bywa. Zaakceptować każdy dzień.? Można popróbować.

Dzięki za strofkę... :)

[Nata_Kruk]

Witaj Szarobury... wyczytałeś dokładnie to, co próbowałam zobrazować. Dodam tylko, że w tym ostającym się rdzeniu

powinno tlić się ziarno nadziei, to chyba pomaga... no i uśmiech... :) dla kogoś kto obok. 

 

radio... tu praktycznie nie ma tkliwości, ale fajnie, że podoba się takie pisanie.