Klinure

[shadow665]

Klinure, nad Twą figurką z obsydianu klęcze
wypełniając pustkę przestrzenni mym głosem.
Zaklęciem, co otworzy miasta stara furtę
ukrytego w głębinie poza naszym czasem.

Gdzie wymarłe domy, niby rzędy czaszek
 w mroku utkwiły pustkę oczodołów.
Gdzie fasady przegniłe śmiercią straszą, 
Gdzie pył jeno mieszka w nawach kosciołów

Otwórz przede mną bramy moja Pani,
pozwól wejść w trupią cisze ulic.
Daj iskrę skrzesać w kominka otchłani,
by ognie blaskiem wypisały sutry.

Daj powrócić ciepłu i  światłu zagościć.
Niech jego refleksy po eonach mroku
ożywią fundamentów cyklopowe kości
w serca mego mieście pod żeber powłoką.

Edytowane 2 Marca 2018 przez shadow665 (wyświetl historię edycji)

[Natalia16]

Fajny wiersz,ale popraw literówki :)))

Edytowane 1 Marca 2018 przez Natalia16 (wyświetl historię edycji)

[azk]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

To jest niestety fraza bez sensu, abstrahując od niepotrzebnej inwersji - o coś za dużo, albo okiennice albo oczodoły warto ją przebudować

następny wers kończy się tak jak zaczyna poprzedni - straszą - to błąd nadmiaru,

również to 3 razy gdzie  w drugiej zwrotce nie wygląda najlepiej,  można je łatwo zastąpić spójnikiem, a czy i lub zaimkiem tam, warto zerwać z monotonią,

także i tutaj zamiast drugiego daj - spójnik i lub a i stanowczo zamiast refleksy świateł - jego refleksy (światła zaistniałego w poprzednim wersie). A po usunięciu tych wszystkich usterek wychodzi bardzo fajny wiersz. Masz i fantazję i talent, chociaż  jeszcze nieoszlifowany. Pozdrawiam

Edytowane 1 Marca 2018 przez kot szarobury (wyświetl historię edycji)

[shadow665]

Dziękuję bardzo za wskazówki i... za miłe słowa :)

 

[Annie]

Strasznie mroczne i ponure. Przydałoby się trochę słońca, to fakt.

[shadow665]

może kiedyś ;)