Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Rozumiem, że koszmar rozstania przyśnił się Peelce po kilku głębszych, i to na tyle głębszych, że zasnęła przy barze. ;)

Co ta wódka panie z człowiekiem robi!...

 

Wiersz dobrze napisany, wywołuje nastrój, zaciekawia.

Opublikowano

Powiem Ci szczerze, co mi się nie podoba. Nie musisz brać tego pod uwagę, ale nie miej mi tego za złe, bo chcę tylko dobrze. Jak wiesz, od początku dopinguję Twojemu pisaniu, więc mam nadzieję, że się nie obrazisz: 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

- w twych, w mych (jeśli możesz używaj jak najmniej)

- dwa razy "kłamstwo" (zbyt blisko siebie)

- to, że "bardzo boli" jest oczywiste, więc albo zrezygnuj z tego odkrycia, albo określ to inaczej.

- krzyki nieprawdy, słowa sztylety (truizmy, używane jak abecadło u wszystkich początkujących, podobnie jak "twe, me".

Pozdrawiam.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Nie podoba mi się, obraziłam się :)))))))) 

Dobrze, że o tym piszesz, dzięki! nie chcem, ale muszem - czyli biorę pod uwagę.

Zapewne nie wiesz, ale nie każdego kłamstwo boli, bo ci co kłamią, na pewno z tego powodu nie cierpią. Sprawa do dyskusji. Pozostałe uwagi przyjmuję z pokorą. Obiecuję poprawę, zobaczymy co z tego wyjdzie, przecież nie jestem J ani A.

Pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @andrew Poezja opowiada, dopowiada, stwarza kwantowe światy, obdarzone kwantową logiką, ale piękno czerpie z nas -czytających ją.
    • @karenka   Podoba mi się, jak zbudowałaś napięcie między czułością a rozczarowaniem. Obraz błękitnych oczu i usychającego kwiatu na początku buduje nastrój straty, a potem kolejne etapy tego rozczarowania - zazdrość, flirt, pęknięte marzenia jak bańka mydlana. Bardzo trafna jest metafora wędrownego ptaka na końcu - to piękne, że pokazujesz siłę i godność bohaterki, a nie tylko jej ból. Świetnie, że wiersz kończy się jej decyzją o odejściu - to nadaje mu mocy i sprawia, że bohaterka jest podmiotem, a nie tylko ofiarą. Świetnie!
    • @andrew   Piękny wiersz - ta "różowa sukienka", której nigdy nie było, a wciąż ją widzisz, to świetna metafora tego, jak wyobraźnia dopisuje własne obrazy do wspomnień. Finałowe "poezja wyrasta z wyobraźni" pięknie to domyka. Mało słów, dużo przestrzeni do myślenia.
    • @Lidia Maria Concertina   Tytuł  to pewnie klucz do wiersza - zestawienie zmysłowej elastyczności z kruchym chłodem porcelany. PL domaga się życia i autentyczności w świecie sztucznych fasad (błękity telewizorów, pustkami ziejące Wersale). Wezwanie spłakanej, „porcelanowej” muzy do tego, by wreszcie krzyknęła żółcią -to akt buntu przeciwko przemijaniu. Zakończenie z kwiatem goryczy świetnie domyka ten kruchy, duszny świat. Bezkompromisowo! Świetnie!   
    • @Sylwester_Lasota   Podoba mi się, jak z lekkością i przymrużeniem oka przemycasz trafną obserwację socjologiczną - zmianę estetyki i to, że rewolucja w damskiej szafie wcale nie musi oznaczać końca kobiecości ani końca... zainteresowania panów. Ostatnia zwrotka - świetna - niby oburzenie, a jednak przy okazji subtelne przyznanie się do winy (czy raczej do satysfakcji). Rytm i rym trzymają się dzielnie od początku do końca. Lekka, inteligentna zabawa formą i tematem - wiersz bawi, ale i daje do myślenia. :) Aż zaczęłam się zastanawiać, czy w ogóle mam jakieś spódniczki w swojej szafie. :))) 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...