Błysk

[Secco.]

kocham Cię, gdy wychodzisz zza ogromu wielkiego monstrum przykrytego zielenią 

kiedy jesteś najwyżej, gdy krąży wokół Ciebie swiat,

mrużenie oczu sprawia przyjemność, czujesz, ze każdy chce na Ciebe spojrzeć, choc może - odwraca wzrok,

gwałtownym ruchem ucieka od Ciebie

nie gotowy na Twoje piękno 

przez chwile zamroczony widzi gwiazdy, lecz po chwili znowu jesteś

jasne,

najjaśniejsze,

Zawsze będziesz

mimo, że najpiękniej wyglada Twój upadek.

[Luule]

Ave sol:) 

Jeśli chcesz, żeby to był bardziej wiersz, to troszkę poćwiartuj w kolumny, choćby jak to robisz na końcu. Możesz troszkę pokombinować nad formą i ujęciem tego troszkę bardziej poetycko. Jeśli chcesz.

Jest tu jakiś zalążek, z tymi spojrzeniami, mrużeniem, gwiazdami-mroczkami itd., choć coś mnie i uwiera, to całe pierwsze zdanie, jeśli mam być szczera. 

 

I z tym 'zawsze' na końcu nie jestem pewna, ponoć się kiedyś wypali, jak każda gwiazda. Ale wiersz, jak to niedawno tu napisano, to nie musi być wykład popularno-naukowy. Pozdrawiam:)

[Luule]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

A, ok, widzę, że w warsztacie też jest ten wiersz i wg komentarza, chodzi o zachód słońca - a ja zinterpretowałam jako widok spadającej gwiazdy...