Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Trwa zalęknienie

Justyna Adamczewska
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Bożena Tatara - Paszko

Bożena Tatara - Paszko

Opublikowano
Opublikowano

a to coś ode mnie:

 

Zastopowane matem na  polach

pionki, pośród hebanowych figurek

w zakłamanych  ramionach potwora

zawikłanych  przez niego  regułek.

 

Niechciane także  w narzuconych pozach

ani tańczące jak każe menuet.

Przebierający w wiolinowych kluczach

pod którymi diaboliczny sekret.

 

 Próbowałam trochę wyrównać wiersz.

Nie gram w szachy ale wydaje mi się prawdopodobnym że jeśli pośród hebanu to zastopowana została biel. 

 

przebierający w wiolinowych kluczach

pod którymi trzyma  diabolicznie doprawiony sekret.

- jak coś jest pod kluczem to  że  trzymany  rozumie się samo przez się.

 

Gdybyś wyrównała  do dwunastu jak w pierwszym wersie,  byłoby super.

 

Pozdrawiam.

 

2

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Alicja_Wysocka
      Granica

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @viola arvensis To wiersz bardzo wyciszony, niemal medytacyjny. Porządkuje świat od środka. Najmocniej wybrzmiewa tu motyw granicy, ale nie jako muru wobec ludzi, raczej jako wewnętrznego azylu, miejsca, gdzie można: oswajać potwory, wygaszać burze, odkładać winę, podlewać nadzieję łzami. Bardzo kobiece samoukojenie :)
    • Papierowy Lis
      Danse Macabre - wyliczanka

      Przez Papierowy Lis · Opublikowano

      @Gosława to też danse macabre. Pozdrawiam!
    • Leroge
      Płot

      Przez Leroge · Opublikowano

      Światło wbijało setki igieł w źrenice   Miłości świadkiem nie chcę być nigdy  Bo miłość sama się pcha na szafot Tuląc do siebie znamiona krzywdy  Da swe kończyny ucinać katom    Wtedy słońce wydało się bielsze   Gdy zwiędną pąki motylich skrzydeł  Co trwają może oddechów trzy I strzeli para z dusznych kadzideł  Ujrzysz jak nić przeznaczenia drży    Kropla potu na skroni była gęsta jak lawa   Krzyczymy ku niebu ściskając nadzieję  Że chmury będą nam pośredniczyć  Bo między nami wicher wciąż wieje Co nasze uszy przyszedł pożyczyć    Popękana ziemia wrzeszczy z pragnienia   Zwisając z płotu przebici w pół  Lgniemy do siebie nie wiedząc nic I czując w uszach płonący ból  W splecionych dłoniach będziemy żyć    Spadła kropla niebiańskiej krwi
    • Magdalena
      Sieć

      Przez Magdalena · Opublikowano

      Słowa   nie znikamy, jesteśmy rozpuszczane  przez nasze TO czym jesteśmy niezmiernie przybywamy wodą przypływu  do nowych świeżych jeszcze dusz to nic że to koncepty, struktury  dobry schowek na znaczenie  take stado maleńkich dusz     Pozdrawiam
    • Corleone 11
      Zanim spadły kwiaty

      Przez Corleone 11 · Opublikowano

      @Piotr Samborski    Podoba mi się. Zdecydowanie.

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

         Ale mam dwie uwagi. Jedną techniczną, pytającą o konieczność długiego odstępu przed "W domu". Drugą zawierającą propozycję. W ostatnim zdaniu zmień dwa ostatnie przecinki na kropki. Z pewnością będzie dla Ciebie jasnym, w jakim celu.     Pozdrawiam serdecznie. Miłej Niedzieli. 

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...