Fantazja wierzącego

[juliusz mickiewicz]

Ja pragnę żyć!- Dajcie tylko jeden okrzyk zgody
Dla ptaka, co leci mową poprzez akacjowy
Gaj serc konających. Wzywam ja was do famfarów
Brzmiących- niechaj nocą mglistych czarów
Stanie się legenda, która głosem nienawistnym- nudą
Gwiazd oplotła głowy piętrzące się zgubą.

Powstań z serca serc Aniele,
Wydaj dzieciom prawdy ziele,
Które rzuci się w przestworza,
By otworzyć ludziom morza…
Morza prawdy, co się mienią
Barwą wrzosu i zielenią
Planktonu ginącego w falach życia
- Nadaj, przeto mi, Aniele, prawo do współ-gnicia
W sercu ziemi- obok wiedzy niezgłębionej,
Pośród siły ogniem oceanu życia ocalonej.
A ja za to ci, Aniele, będę wdzięczny i w podzięce
Stanę ciałem, by skrzydła twe w udręce
Osmolone obetrzeć aloesem skowronkowej magii,
A ona sercem ptasim ich to wolność zbawi!

Będę błyszczeć maścią piękną- istnieć dla mądrości,
Byle tylko, jako człowiek nie popełniać złości.
Choć utonę w niebie fałszu i zagubię życie,
To za zbiór lat niewiadomych- w błękicie
Szafirowym stanę przed obliczem Boga Najwyższego,
A u boku jego ujrzę Aniołka tego,
Co mnie zbawił i napełnił rdestem miłości,
Bym jako człowiek uniknąć mógł złości…

[Piotr Sanocki]

Moje klimaty ;)
Fakt, wiersz jest słaby. Dużo w nim jeszcze do poprawienia. Na początek radziłbym zająć się rytmem, a potem rymami.

Pozdrawiam serdecznie