z piasku jestem

[the seckret]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość. Wysłany: Wczoraj 23:22   z piasku jestem
słyszysz  przesypuję krew  kiedy kolejny dzień  wynurza słoneczne  kręgi z morza  w głębi człowiek  płacze jak kamień  sumienie zostawia ślad  istnienia  samotność  lgnie do miłości  kruszy rzeźbę płomienia  na amen

 

Edytowane 6 Lutego 2018 przez the seckret (wyświetl historię edycji)

[Deonix_]

Najbardziej podoba mi się pierwsza zwrotka,

później jest już wg mnie coraz gorzej.

 

Ładnie zmetaforyzowane i oryginalne,

ale rymy mi tu bardziej przeszkadzają,

niż pomagają, trzecia zwrotka wydaje mi się napisana pod dyktando rymu,

gramatycznego zresztą.

 

Zastanawiam się w tym momencie,

jak można było to tak zepsuć, sorry.

Poczekam na coś lepszego.

 

Pozdrawiam :)

[Oxyvia]

A mnie się podoba wiersz.

Nie przeszkadzają mi rymy gramatyczne, o ile nie jest ich zbyt wiele. W małej ilości tworzą swoisty rytm i melodię. Nie wywołują wrażenia katarynkowości, kiedy są nieregularne, jak tutaj.

Metafora samotnego człowieka jako rzeźby z kamienia, która kruszeje i jest jej coraz mniej, bardzo przemawia do mnie. Samotność to powolna śmierć, nie tylko psychiczna, ale i fizyczna - człowiek cierpi, kamienieje, kruszy się - coraz bardziej choruje. Wiem coś o tym.

Wiersz jest prawdziwy, zrozumiały i porusza moje uczucia.

[Marlett]

Wiersz klimatyczny.

Jedynie zrezygnowałabym z ostatniego słowa, ponieważ pointa jakby lekko przegadana.

PozdrawiaM.

[the seckret]

Dziękuję za  komentarze .

[Nata_Kruk]

Mnie się wiersz podoba, Deonix ma odrobinkę racji, wejście bardzo dobre, potem jest nieco gorzej.

Za Marlett, zdecydowanie bez.. "na amen".

Pozdrawiam.