miała na imię mama

[the seckret]

nie prowadzi przez wspomnienia 
niczym dzika ścieżka 
porosła piołunem 
deszczem mięty 
i majeranków srebrem 
do domu 

kiedy w snach 
przestawia szklanki w kredensie 
mruczy pod nosem 
pijane różance 

Marta 
wstrzymuje oddech 
szuka wody która złagodzi 
słony smak dzieciństwa

Edytowane 1 Lutego 2018 przez the seckret (wyświetl historię edycji)

[Maria_M]

Czyżby takie przykre wspomnienia?

[befana_di_campi]

Moja nie mruczała "pijanego różańca", jednak "słony smak dzieciństwa" pamiętam do tej pory :( Aż za dobrze, o czym chcę zapomnieć, i nie zapominam :(

[Luule]

:( 'dziś jestem, choć nadal przegrywam z przeszłością- to brzemię, jakby sto wagonów ciągnął pociąg'...

Wariacji jest wiele, można mieć dobre, lekkie dzieciństwo, ale w dorosłości zauważać malutkie błędy, które nas wypaczyły, w kształtowaniu. Albo mieć nieciekawie i powielać albo negować znane schematy. Mam nadzieję, że jesteś w drugiej opcji, życia w kontraście, choć nic nie zwróci tamtych lat, to Ty masz dłuto w rękach i swój jedyny czas. 

Drugi raz mówisz o sobie, Marcie, (tak mniemam), w 3 osobie, nie jestem pewna jak to odczytywać. Czy jako dobry czy zły symptom. wybacz za takie rozmyślania, ale to coś wskazuje, ale nie chcę drążyć. 

Twoje wiersze mają coś w sobie, jak dla mnie.

Pozdrawiam

Edytowane 1 Lutego 2018 przez Luule (wyświetl historię edycji)