Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

xxxxx

a.z.i_xxx
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

a.z.i_xxx

a.z.i_xxx

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

Wiersz jak kłoda 
napotkana w lesie

~~~~~~~~~~~~~~~

O kurwa jak się zajebałem
wykurwiłem ryjem
prosto w błoto.

 

Powoli w bólu ciało podnoszę
ocieram gębę ze szlamu
słońce wstaję
źdźbła traw pokryte rosą
budzą szelestem jęk życia.

 

Siadam wolny na kłodzie
widzę światłość
która przenika mrok.

Edytowane przez a.z.i_xxx (wyświetl historię edycji)
Luule

Luule

Opublikowano
Opublikowano

Witam. na pierwszy rzut oka pomyślałam, że to jakaś wulgarna prowokacja... ale po chwili... :) Czymkolwiek by to nie było, przesyłam uznanie dla zaskakującej jak dla mnie i cóż - pięknej metafory. Do tego troszkę się uśmiałam, bo stety niestety, nie ma czym się chwalić:

 

Gdy coś przeszkodzi, by iść miarowo

Jedni jezusmaria krzykną odruchowo

Z mych ust niestety leci łacina

I idę się śmiejąc jak głupi do sera

 

Pozdrawiam!

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • iwonaroma
      ludzie cierpią

      Przez iwonaroma · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        @Starzec ;) To zależy w czym. Bo śmiejących się warto naśladować (ale nie należy ich prześladować! :)). Cierpiących nie naśladować ale pomagać im, jak kto potrafi i jakie ma możliwości, to oczywiste. Dzięki, również pozdrawiam:)    
    • Berenika97
      stan skupienia człowieka

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Migrena   Niesamowity tekst! Świetny turpizm zmieszany z egzystencjalnym dramatem. Metafory więziennego brudu uderzają - zwłaszcza Bóg, który "zagląda tu tylko na przeszukania" i boi się włożyć rękę do kibla. Odbiera to resztki nadziei na jakiekolwiek sacrum. Rewelacyjny, duszny klimat, bo wiersz dusi od samego początku - "powietrze o gęstości niemytej skóry" sprawia, że fizycznie czuć ten zaduch. Krata łapiąca stację cisza - to genialne! Podział celi na role (profesor, malarz, kucharz i "cień") tworzy mikrokosmos, w którym mur faktycznie staje się piątym i stabilnym elementem. Ale pod warstwą więziennego realizmu kryje traktat o utracie tożsamości. Porównanie człowieka do „kostki rosołowej bez opakowania” czy systemu zapominającego o przeterminowanych konserwach ma w sobie niesamowitą, gorzką siłę. Narrator jako „cień od oddechów”, który zbiera do kieszeni sapnięcia współwięźniów, staje się żywym archiwum ich ukrytego bólu, ale jest to również bolesne współuczestnictwo. Fraza o byciu „posklejanym cudzymi historiami, które już się nie odkleją” to esencja prawdziwego współodczuwania. Autor przywraca tym ludziom podmiotowość tam, gdzie system próbuje ich zrównać z betonem. Znakomity, mądry wiersz.
    • MIROSŁAW C.
      Modlitwa na opak

      Przez MIROSŁAW C. · Opublikowano

      @jazzkółka Cudawianki.
    • MIROSŁAW C.
      Wyśniona wielkość.

      Przez MIROSŁAW C. · Opublikowano

      @Leszek Piotr Laskowski Ech, choćby na chwilę się ziściło  :))
    • Posem
      53#

      Przez Posem · Opublikowano

      Dziś widzę lepiej zmarłych ich życie ich radosne chwile   wszystko to na moment   ciężar przygniata mnie do ziemi i muszę odetchnąć   a była sensacją   przy stole wino gasi pragnienie w jego czerwonej barwie pływają obrazy   zmarli piją i roztrząsają dylematy   śmieją się słyszą o wiele więcej i krążą wokół własnych wniosków   a to życie rozpływa się nie gasi pragnienia.  

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...