Niewidoma

[arkadius]

Nie zobaczę w żadnej z sierpniowych nocy

przelatującego roju Perseidów

licznie spadające z nieba gwiazdy z warkoczami

nie spełnią żadnego życzenia

Śnią się jeszcze czasami kolory i kształty

czuję ich obecność na sierści kota

o ciemnych prążkach równoległych do szczeliny

świetlnej w ścianie

Muszę brać oczywistość istnienia świata który

znacie od dawna na pamięć

na wiarę

[Jacek_Suchowicz]

ziemskie gwiazdy z warkoczami

czasem spełniają życzenia

w tej oczywistości spełnienia świata

odchodzą przy nadziei

 

pozdrawiam

 

 

[Luule]

Ładny, wyważony i ciekawy wiersz:) gratuluję

[Oxyvia]

Ładny i smutny wiersz. O kimś, kto niedawno stracił wzrok. Dla mnie jest to najstraszniejsze kalectwo.

Tylko jedna uwaga co do ostatniego zdania:

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Składnia tego zdania wskazuje na to, że osoba mówiąca zwraca się do innych ludzi (widzących) takimi słowami: "Muszę brać oczywistość istnienia świata, który znacie od dawna na pamięć [oraz] na wiarę". Czy taki miał być sens tego zdania?

Ja bym raczej wolała taki sens: "Muszę brać na wiarę oczywistość istnienia świata, który wy od dawna znacie na pamięć". I myślę, że w zamierzeniu tak to miało być?

Albo bardziej romantycznie, ale z tym samym sensem: "Oczywistość istnienia świata, który od dawna znacie na pamięć, muszę brać na wiarę". Czy tak lepiej?