Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)

Nadziejo moja nadziejo skrzydlata
Wróciłaś do nas po tylu latach
Życia  bez Ciebie serc poranionych
Z poczuciem krzywdy niezawinionej
Rośliny piękne kwiaty  tej ziemi
Za  wolność Polski byli gnębieni
Figurant  w aktach skrzętnie notowany
W dole po wapnie często chowany
Nie było miejca dla nich na cmentarzach
Prawda się snuła w kłamstw korytarzach
Dziś ten nasz naród tak  podzielony
 Wraca do czasów orła bez korony
Rządy obecne dają nadzieję
A opozycja jadem wciąż zieje
Wolność powoli zmienia oblicze
A ci co próbują prawdę zakrzyczeć
Niech skończą szkalować wysyłać pogróżki
Bo kłamstwo od wieków ma krótkie nóżki
Niech to tysiąclecie wszystkim uświadomi

Że zło tego świata możemy poskromić

Teraz era prawdy i światła nastała
Oby wszystkim ludziom siły dodawała
Prowadź Boże Polskę niech za jej przykładem

Sprawdzi się proroctwo z "Bogiem damy radę"

Edytowane przez halcia (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Literówka się wkradła.

 

Co do tekstu,

dla mnie trochę zbyt patetyczny,

nie moje klimaty.

Rymy też nie moje.

Można by pociąć ten ciąg tekstu na zwrotki.

 

I słowo "rośliny", choć osobiście pałam miłością do całego świata ożywionego,

w odniesieniu do człowieka u wielu wywołuje jednak niemiłe skojarzenia.

 

Pozdrawiam :)

Opublikowano

Wielu swietych jest okreslanych mianem kwiatow np ostatnia swieta wyniesiona na oltarze 24 letnia Kateri Tekakwita swieta indianka jest nazwana lili mohawk,czyli lilia. Sw Jozef jest kojarzony takze z lilia ,ktora jest symbolem czystosci,sa tez imiona ,ktore maja nazwy kwiatow.Ja nie uwazam ze porownanie czlowieka do rosliny jest czyms niestosownym -moje odczucie kazdy mysli po swojemu .Bardzo dziekuje za komentarz.

 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Charismafilos Hycel najbardziej mi się z łapaniem kojarzył - nie wiem dlaczego miałoby by być krzywdzące dla umysłu 
    • @Berenika97 Dzięki wielkie. To ból, rozgoryczenie, które skutkuje złymi konsekwencjami. No a jakimi to chyba wiadomo. Dzięki jeszcze raz, zresztą ja tu piszę chyba tylko dla Ciebie. Pozdrawiam. 
    • kocha za moment w którym światło pomyliło mnie z ogniem rozchyliłam się cała w czerwieni to wystarczyło od tamtej pory jestem dowodem że piękno zdarza się naprawdę przeglądam się w jego źrenicach widzę różę nie siebie sprawdzam płatki czy noc zostawiła na brzegach cienką biel ciało wie wcześniej niż kolor odejdzie niż zapach przestanie wracać do skóry boję się jego wzroku kiedy zauważy że kwitnienie nie jest miejscem w którym można zostać zielona uparta naga - łodyga czekała od zawsze niech więc odejdzie zanim podniesie klosz zanim zobaczę jak zachwyt myli z miłością     insp. Antoine’a de Saint-Exupéry, "Mały Książę".    

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Przyjdzie pierwszy duch… Duchy wezwą kolejnego. Odkryją tajemnice…    
    • @Marek.zak1   Bardzo dziękuję!    Można, można! :) Dziękuję za tak smakowite podsumowanie - rzeczywiście, wszystko zależy od towarzystwa, nawet szara reneta z odpowiednim partnerem nabiera słodyczy. Pozdrawiam serdecznie! @Kwiatuszek   Bardzo dziękuję!    Miło mi, że wiersz przywołał takie wspomnienie - stary sad z szarą renetą to piękny obraz sam w sobie. Serdecznie pozdrawiam! :)  @Alicja_Wysocka   Bardzo dziękuję!    Serdecznie dziękuję za tak wnikliwy i piękny komentarz. Twoja interpretacja szarości jako bezpiecznego schronienia przed emocjonalnym tornadem jest niezwykle trafna i sama w sobie brzmi jak świetna literacka myśl - cieszę się, że  się nią podzieliłaś. Z puentą trafiłaś idealnie w to, co myślałam - ta "szarość"  jabłek miała właśnie kontrastować z ludzkim smutkiem, którego natura nie zna. Serdecznie pozdrawiam. :) 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...