Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Anioł Stróż bliski człowiekowi

Cieszy się gdy człowiek dobro czyni

Gdy Jego misja końca już dobiega

Tym bardziej o duszę zabiega.

 

Kto Aniołka swego szanuje

Uśmiech szczęścia od Opiekuna zyskuje.

On przychodzi w chwilach smutku

By pocieszać aż do skutku.

 

Budzi Cię rano do pracy, do szkoły.

Jest przy Tobie gdy Ci przykro

I gdy jesteś wesoły.

 

Twój Ochroniarz nigdy nie opuszcza Ciebie

Dopóki nie będziesz szczęśliwy- tam, w Niebie.

Pilnuj mnie, Aniele- człowieka grzesznego

Bardzo mi pomagasz; kocham Cię dlatego.

 

Oczywiście to tak tylko w wierszu o tym kochaniu z powodu pomocy. Bo, Aniołku, kocham Ciebie przede wszystkim dlatego, że jesteś. Jeszcze raz, Aniołku, dziękuję Tobie za wszystko. Pan Jezus na pewno Ciebie bardzo mocno kocha za to, że jesteś, i tym bardziej mocno za to, że się tak starasz o mnie. Jeszcze raz wszystkiego najlepszego z okazji 2 października: Święta Aniołów Stróżów, mój kochany Przyjacielu!

 

Chwała Najlepszemu Bogu za Jego dobroć i za tych naszych kochających nas Opiekunów- Aniołów Stróżów!!! Godnemu wszelkiej chwały Chrystusowi niech będzie część i uwielbienie za to, że dał nam siebie, że umarł za nasze grzechy, że uniżył się przed grzesznym człowiekiem w dzień Ostatniej Wieczerzy- a wszystko to z Miłości do ludzi, dla ludzi.

 

Panie Boże, dziękuję Tobie za obecność Twoją wśród nas i za obecność mojego Aniołka Stróża przy mnie. Ty, Panie Boże, jesteś najukochańszym Ojcem wszelkiego istnienia, a nasi Aniołowie Stróżowie są naszymi najukochańszymi Przyjaciółmi.

 

Panie, my- ludzie, pełni wdzięczności, dziękujemy Tobie za wszystkie dary Twej niezmierzonej Miłości.

 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    •   Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...