Rozdroże

[Książe i Róża]

Stoje po środku i...
Nie wiem gdzie iść
Z jednej strony ja
Po bokach on i… ty
Patrzysz na mnie
Nie moge sie oprzeć
Jednak rozum
Gdzie indziej mnie ciągnie
A serce podzielone
Podjąć decyzji
Nie może

Dwa szczecia
Podwójne cierpienie
A może..
Iść prosto, tak
W nierealne marzenie
Tak najłatwiej
Nie podnieść wzroku
Gdy cię ktoś spyta
Schować się w mroku

Więc zamykam oczy
I znowu widzę
Dwoje drzwi
Za jednymi on
Za drugimi ty

[Vilemmo A]

Czytalam ten wiersz wczoraj,czytalam go dzisiaj,wiesz,tak mysle.....ta milosc nie wychhodzi ludzio na zdrowie,ale piekne wiersz dzieki niej powastaja,zwlaszcza jesli kogos rani,doglebnie.;/ pozdrawiam:)

[Książe i Róża]

Ten wiersz pisany był w wielkim smutku i teraz wiem ze jest cześcia mojego zycia. Powoli czuje ze wiersze które tu piszę wraz z Ksieciem tworzą pewną historię która niestety nie ma szczesliwego zakończenia. Jesli lubisz dramatyzm polecam dwa kolejne wiersze.


Róża

[Książe i Róża]

To dziwne. Moje uczucia sie zmieniły a jednak ten wiersz wywołuje we mnie takie same emocje jak w dniu gdy został napisany.

[Włodzimierz Nabkowski]

Hmmmm. Poczytaj trochę wierszy innych osób. Zobacz jak bawią się jezykiem, grają na słowach, budują metafory, unikają banału, oklepanych sformułowan. Wiersza nie pisze się jak pamiętnika, czasem tworzenie zajmuje kilka tygodni. Przychodzą nowe pomysły, ciekawsze kombinacje, wyrzuca się stare...
Pozdrawiam i życzę radosnej twórczości.