Nocna Villanella

[Pomoc Wiosenna]

Nocna Villanella 

Przypatrz się nocy - nic w niej nie ma,
wszystkie planety są możliwe,
tylko słowami ją określasz.

Więcej odnajdziesz w moich rzęsach,
każda myśl o niej spod nich idzie,
niczego nadto w nocy nie ma.

Nawet, gdy wyda ci się piękna,
kiedy gwiazdami się okryje,
moim powabem ją określasz -

gdy bywam smutna, ona tęskna,
a jeśli milczę, noc też milknie.
Beze mnie nawet pustki nie ma:

wszystko, cokolwiek znasz, zamiera,
gdy cię całuję i w świt idę -
tylko słowami to określasz

póki nie wrócę, bez znaczenia.
I nie ma ciebie, zanim przyjdę
i nie ma nocy i nic nie ma...
Miłością do mnie się określasz.


---

 

[Bożena Tatara - Paszko]

Przeczytałam z ogromną przyjemnością.

Niestety wyczerpałam na dziś limit polubień, więc wrócę tu jutro jeszcze raz.

[Pomoc Wiosenna]

Ja na samym początku, bo lubiłem nawet komentarze.

Myślałem, że komentarzy nie nalicza i nic mi nie zostało na wiersze.

Dziękuję i zapraszam zawsze :)

[Bożena Tatara - Paszko]

Ja też  lubię komentarze, zwłaszcza kiedy są  rzeczowe albo sympatyczne.

Dziękuje za zaproszenie - będę korzystała :)

[Pomoc Wiosenna]

Cieszę się, bo lubię :)

[Bożena Tatara - Paszko]

:)

[Annie]

Przeczytałam ten tekst już kilka razy, niestety trochę gubi mi się sens 

Chociaż pomysł bardzo fajny

pozdr

[Pomoc Wiosenna]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

A czy mogłabyś coś więcej o tym, co Ci się gubi, bo z kolei

taka wypowiedź nie bardzo ma sens z mojego punktu widzenia. 

 

Pozdrawiam 

[Annie]

W dwóch ostatnich zwrotkach trochę się gubię , ale to może tylko moje odczucie 

Tak bardzo ładne 

[Pomoc Wiosenna]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

 

W pewnym sensie to też nawiązuje do fizyki kwantowej wspomnianej wczoraj przeze mnie pod Twoim wierszem i anegdotki:

 

Fizyk zajmujący się mechaniką kwantową Abraham Pais: "Pamiętam że na jednym ze spacerów Einstein nagle się zatrzymał, obrócił w moją stronę i spytał czy naprawdę wierzę, że księżyc istnieje tylko wtedy, kiedy na niego patrzę?"

 

Chodzi o to, że Albert nie mógł pogodzić się z wynikami między innymi swoich badań wykazujących, że to obserwator wpływa na to, czy coś jest. Kiedy go nie ma, to coś też nie istnieje. 

W telegraficznym  skrócie oczywiście :)

 

 

Edytowane 16 Czerwca 2017 przez Pomoc Wiosenna (wyświetl historię edycji)

[Waldemar_Talar_Talar]

Witaj - ładnie się zabawiłeś słowem - cały wiersz na plus.

Beze mnie  nawet pustki nie ma  - super...

                                                                                                                                                      pozd.

[Pomoc Wiosenna]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Dziękuję, Waldemarze.

 

Udanego dnia :'

[Annie]

Może tak być niestety,nie chwaląc się - też nie mogę się z tym pogodzić :), a czasami wręcz mnie to przeraża. 

Pozdr :)

Edytowane 16 Czerwca 2017 przez Annie_M (wyświetl historię edycji)

[Pomoc Wiosenna]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

To raczej ciekawe. Stwarzamy coś już myśląc o tym. 

Pozdr :)

[Oxyvia]

Świat każdego człowieka - to jest to wszystko, co i jak on postrzega i odczuwa, a także - co i jak o tym myśli. W takim sensie każdy człowiek ma własny wszechświat i wciąż go tworzy, do ostatniej chwili życia.

A kiedy kogoś się bardzo kocha i żyje się tylko dla niego, wówczas bez tej osoby nie istnieje nic, zupełnie nic - świat jakby znikał. Nic nie ma sensu ani znaczenia, nic nie jest realne, prawdziwe ani warte zauważenia. Dopiero w obecności tego człowieka wszystko wyłania się z mroku niebytu i zaczyna istnieć - przez niego i dla niego.

Takie przemyślenia wywołał we mnie Twój wiersz.

Podoba mi się, oczywiście.

[Pomoc Wiosenna]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Tu nawet nie chodzi o to, że coś tworzymy. Okazuje się, że sama nasza obecność wpływa na kształt świata. Doświadczenie przebiega inaczej w obecności obserwatora, niż kiedy go nie ma. Gdy człowiek nie patrzy - materia na poziomie elementarnym zachowuje się zupełnie inaczej, niż w czasie obecności człowieka. 

Sam Einstein, głęboko wierzący, nie potrafił się z tym pogodzić, choć między innymi sam stworzył podwaliny pod teorię kwantową. 

Ze wzorów wynikało, że wierząc w Boga sam go stwarza. 

 

Pozdrawiam i cieszę się, że już wróciłaś :)

 

Edytowane 19 Czerwca 2017 przez Pomoc Wiosenna (wyświetl historię edycji)

[Oxyvia]

Wróciłam, ale niedługo wyjeżdżam z powrotem, i to na dość długo, bo na dwa miesiące. :)

Ale ja też się cieszę, e tu jesteś. :)

Co do teorii kwantowej, mam nieco podejrzeń, że jest to naukowa fantazja... No, ale ja nie jestem naukowcem.

Kiedyś widziałam japoński film na temat tego, jak zachowuje się woda w zależności od nastroju człowieka i od wypowiadanych przez niego słów (od ich ładunku emocjonalnego). Bardzo to było ciekawe, bo okazało się, że woda zmienia kształt swoich cząstek (czy może polaryzuje się w zmienny sposób?) pod wpływem ludzi, którzy są blisko, a tym bardziej tych ludzi, którzy mają ową wodę w swoim organizmie.

Wierzę, że może tak być, bo w końcu nasze uczucia są bardzo silnie związane z tym, co dzieje się w przyrodzie, więc pewnie i vice versa. Ja od dawna mam wrażenie, że czasami wpływam na pogodę najbliższej okolicy. :)

Edytowane 19 Czerwca 2017 przez Oxyvia_J. (wyświetl historię edycji)

[Pomoc Wiosenna]

Mieszasz paranukę (z tą wodą)  z fizyką kwantową popartą matematyką.

Jeśli uważasz, że bomba atomowa która powstała w wyniku tych badań jest mrzonką, to gratuluję optymizmu  :)

[Oxyvia]

Chyba o czym innym mówimy...

[Oxyvia]

Pewnie znowu pomyliłam jakieś mądre pojęcia fizyczne. :)