Jak woda

[E.K.S.]

Jak woda zapomnimy i woda zapomni nam
w dół pędząc konary drzew
i kamień obmywając skrycie,
ten który na dnie położył w ciszy czas,
dlatego nad brzegiem Arno przyglądam się refleksom fal,
upatrując w nich swoich dziejów wypisanych w barwach słońca.

Światłocień, odbicie, błysk w jednym spojrzeniu
to wszystko co opowiada mi rzeźbiony przez nurty rzeczne świat,
a to znaczy, że być może pozostaje z nas więcej niż się wydaje:
blask słońca wieczny, woda przez wieki tak samo jasna i nasz gest raz uchwycony na tym obrazie,

niesiony przez światło poprzez ogromne płótno świata jak wodnista akwarela,
i pamięć po nas nie ginie, ale zlewa się z tym, co jeszcze trwa,
bo przecież nic w dziele artysty nie umiera  dopóki jest oko, dopóki ktoś widzi
na ścianie muzeum z babiego lata

 

 

Edytowane 12 Maja 2017 przez E.K.S. (wyświetl historię edycji)

[AnDante]

Hm, nie wiem, nie jestem dobry w tych szaradach. Sens bycia, co po nas zostanie, kluczę, szukam, kombinuję, ale w tej zagmatwanej wizji trudno się przebić, a jeżeli nawet jakiś przebłysk się pojawi, to znika w zderzeniu ze ścianą muzeum z babiego lata.

Chyba to wszystko nieco przeintelektualizowane i nie każdy czytelnik jest w stanie zatrybić.

 

Pozdrawiam  :)

AD

[E.K.S.]

No tak, to może być racja, nie wykluczam. Moją wadą jest to, że w ogóle nie opracowuję swoich wierszy, wcale nie potrafię. Jak napisałam raz, tak zostawiam. Może w przyszłości czegoś się nauczę...

Dziękuję za przeczytanie.

[AnDante]

W wierszu, rymowanym, białym czy wolnym autor chce przekazać czytelnikowi jakąś swoją myśl, uczucie.

Jeżeli ten przekaz ubierze w zbyt dużą ilość przenośni, porównań, zwłaszcza dość skomplikowanych, jak to nazwałbym przeintelektualizowanych sprawia, że czytelnik często do tego przekazu nie jest w stanie dotrzeć.

Nie znaczy to, żeby pisać wprost, ale rzecz trzeba wyważyć, wtedy wiersz będzie dobry i zrozumiały.

Tego nabywa się z czasem.

 

 

AD

 

Edytowane 12 Maja 2017 przez JADer (wyświetl historię edycji)