Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)

Nie na mnie patrzą oczy bursztynowe ?

Nie dla mnie w piersiach namiętności burze ?

Nie dla mnie kwitną gałązki liliowe ?

Patrz, już na krzewach przekwitają róże !

 

Nie dla mnie bowiem czereśnie policzków,

Rumieńcem jabłek wdzięcznie się ozłocą ?

Nie dla mnie dźwięki wiolinowych smyczków ?

Mnie tkwić samotnie, tak we dnie, jak nocą ? 

 

Kiedy nadejdą już te dni szczęśliwe,

Do słodkich malin tak podobne dzbana,

Gdy mnie otulą jej ramiona tkliwe,

Kiedy się zjawi moja ukochana ?!

 

Ona me wszystkie tęsknoty ukróci

Skarbów nie pragnąc, ni koron, ni bereł,

Mógłbym świat cały pod jej stopy rzucić,

Jak drogocenny wisior mlecznych pereł. 

 

Byleby tylko miłość w swej urodzie,

Była południem upalnego lata,

Chciałbym w niej utkwić, jak słodycz tkwi w miodzie,

I trwać tam wiernie aż do końca świata !  

Edytowane przez Krzysztof_Gromadzki (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

Dzień dobry, Krzysztofie. Taki sielski ten utwór, słodziutki, przekazuje dobre fluidy i nadzieję. Trochę w stylu Leśmiana "W malinowym chruśniaku". To fajnie, gdy możemy czerpać z doświadczeń innych, na tym polega rozkwit człowieka. Może kiedyś zło będzie "się wstydzić"?    

To ciekawe słowa: "Byleby tylko miłość w swej urodzie,

                                Była południem upalnego lata"     

 

Raj utracony wróci.   Jestem tego pewna.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Człowiek? Dzieło sztuki!  Perpetum mobile  ... ruchomych schodów w metrze  Wiosna? Niebem się rodzi.  ... w starym wytartym swetrze Nie masz serca? Dziś tłusty czwartek i samba?  I dlatego tańczysz tak lekko, radośnie?  Wracaj! Zapomniałeś wziąć serca.  Spójrz: mam podobne ...  I rośnie.
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Tak, myślę, że we wstydzie jest wiele lęku. Myślę, że jest to emocja, którą przede wszystkim odczuwamy jako karę którą sami sobie wymierzamy. Niewiele ma wspólnego z prawdziwą skruchą czy chęcią wyciągnięcia wniosku z błędów.  
    • @viola arvensis   Wioluś. w Twoim wierszu widać  rękę poetki świadomej słowa i ciszy między wersami . kogoś, kto nie musi podnosic głosu , by powiedzieć rzeczy najważniejsze. z prostego znaku popiołu  wydobywasz  sens głęboko zakorzeniony w chrześcijaństwie tj. pamięć o kruchosci człowieka, ale i o obietnicy wiecznosci. to przecież gest ze Środy Popielcowej ktory jest nie tylko przypomnieniem  "prochem jesteś”, lecz także zaproszenie do nawrócenia i wewnętrznego odrodzenia. bardzo porusza mnie to, że post został tu pokazany nie jako ciężar , lecz jako łaska zatrzymania . to spojrzenie pełne mądrosći i łagodności, charakterystyczne dla autorki doświadczonej,    duchowo uważnej. wiersz jest jasny, harmonijny, a jednocześnie niesie głębię – jakby pisała go osoba, która sama przeszła drogę, o której mówi , ciepło i z wdzięcznoscią czyta się Twój  tekst. piękny !
    • @Nata_KrukBardzo mi miło :)   @Berenika97 

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Tak, właśnie :)
    • @Tectosmith Zainteresowały mnie przede wszystkim interakcje i wzajemne oddziaływania na siebie w tej relacji. Bo jest w niej więcej rutyny i rytuału, niż prawdziwego przywiązania. Jakby była podtrzymywana tylko po to, aby był jakiś punkt odniesienia, a nie po to, aby się w jakimś kierunku rozwijała. Tych dwoje nie jest w stanie nic już sobie dać. A dawanie w miłości jest bardzo ważne.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...