Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Na stronie "HAIKU" pojawiają się (zapewne od zawsze) teksty, nie mające zbyt wiele lub też nic wspólnego z owym gatunkiem literackim, uświęconym wielowiekową tradycją - w tym również moje. Przypadkowi czytelnicy narażeni są tym samym na błędne wyobrażenie sobie wartości literackich, jak i samego przesłania, które winno być zawarte w skondensowanej treści haiku.
Dlatego też z całą powagą proponuję tutaj zmianę tytułu strony na "miniatury poetyckie", w których to swoje miejsce znajdą bezkonfliktowo wszelkie ich formy. W tym haiku, miniatury wierszy wolnych czy białych, a także aforyzmy i sentencje.
...
dla niektórych zapewne i ten tekst - spełniający klasyczne metrum - byłby haiku:

dzisiaj mam labę (5)
bo szefa nie ma w pracy (7)
- piszę więc bzdury... (5)

#
tanka antyhaiku?!!!
.
długopis hasa
po kartce brudnopisu
- piszę głupoty
nie jest żadnym haiku
powyższy zapis tekstu

  • 2 tygodnie później...
Opublikowano

@Maciej_Jackiewicz
Co to są bronietanki?
Malunki haiku Bronia.
Tanka - haiku z refleksyjną puentą.
Czegoś takiego nie dostrzegłem w miniaturach Bronszuma.
Proponuję jemu lekturę St.Barańczaka .
M.in. "Pegaz zdębiał".
Tylko nie wiem czy coś z tego wyniesie?
Być może za wysokie progi ...
Tam są trafne spostrzeżenia Lwa Tołstoja na temat poezji.

Opublikowano

@marianna_ja
...
- a ja Ci powiadam, że zacytowany przez Ciebie tekst nijak nie mieści się w klasycznym pojęciu haiku. Haiku to mrugnięcie oka, lub przesłony aparatu fotograficznego. W żadnym zaś przypadku nie może przesądzać o czynności peela z tekstu. Jest to po prostu miniaturka białego wiersza i nic poza tym.

Opublikowano

zlą-du-ją-cą-me-wą*
************************
księżyc i gwiazdy
już czynna pod latarnią
mewia stołówka

szkoda, że nie załapałem się na konkurs ''wiersze w metrze'
na razie pobieram naukę u twórcy bronietanek
to w nawiązaniu do "haiku z mewą" klęczącą na baropecie

* 6 sylab


Opublikowano

@marianna_ja
...
No, a Ty kliknij sobie tutaj:

[url]http://www.miniatury.fora.pl/haiku-podstawy,7/podstawy-haiku-wprowadzenie-wedlug-bronmus45,17.html[/url]
...
lub przynajmniej tutaj:

[url]http://esensja.pl/varia/publicystyka/tekst.html?id=23163&error=no#comments[/url]

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @iwonaroma No i tak to czasem bywa z czasem. A niech tam sobie zostanie w wierszach.  Iwono, bardzo gustownie spięłaś słowem jak broszką, winszuję :) A huśtawka wytrzyma?
    • @Arsis    piękno, smutek, symbol,   forma graficzna - która mi się podoba    i tak zwane lśnienie (promyk - idąc za L.M.Montgomery)  
    • @Gra-Budzi-ka Oj,

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      jakie fajne! 
    • @Poezja to życie   oby perfekcyjnie zabijał ! I bezboleśnie

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      pozdrawiam !
    • Przechodzą cicho, mając przeszklone spojrzenia. W przedpokoju. W pokoju. W noc ciemną i tkliwą. W noc majową. W pełną szumiących liści, pełną drzew, gałęzi, podziemnych korzeni.   I w tę noc podążają moje złudy, widma… Te moje odwieczne i wciąż milczące od lat pięćdziesięciu chore iluminacje.   Przepoczwarzają się. To znów nieruchomieją. Ale są. I płyną naprzeciw obłokom bez-szepnie. Albo szepczą jak wiatr na przekór milczenia. Albo stwarzają się od początku. I znowu. I wiecznie…   Dręczy mnie ta struna. Zaciska się coraz ciaśniej.   W bolesnym skowycie powolnego rozpadu.   W progu uchylonych drzwi leży zakurzone truchło jakiegoś ptaka. Szkielet obsypany piórami. I ten szkielet podobny raczej do szkieletu człowieka, lecz z białą podłużną czaszką i z otwartym w jakimś zastygłym grymasie dziobem.   I z czarnymi oczodołami niewidzącej śmierci. Tej samej, która naznaczyła spojrzenia mojej matki i ojca, kiedy ich oczy wyrastały z czarnej, błotnistej, mokrej od deszczu ziemi. Wyrastały jak kiełkujące pąki jakiejś melancholii spomiędzy kwiatów białych chryzantem.   A więc rozbił się przed wiekami ten ptak, nie-ptak.   Roztrzaskał w koszącym locie. W gazetach pisano wtedy: to było samobójstwo.   (Włodzimierz Zastawniak, 2026-05-05)      
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...