Nocy...
-
Ostatnio w Warsztacie
-
beta_b 6 238
Grzeszę
codziennie,od nowa i będę wyklęta,
nie schroni mnie anioł,ni piekła udręka,
nie mogę nasycić, zatrzymać się w drodze,
ni kara, nagroda tu nic nie pomoże,
nie dalej, nie bliżej, nic z reguł ogółu,
prawd wiary, tradycji i nikt z ludzi tłumu
zatrzymać nie zdoła.Nie wyrwie mi serca, ni myśli tych z czoła,
że jestem szczęśliwa!
Gdy wokół mordęga się szerzy i trwoga.Czy jestem
szalona?!
PS Tekst starszawy. Stan w równowadze chwiejnej.
Edytowane przez beta_b (wyświetl historię edycji)Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.
1
-
-
Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach
-
- 43 odpowiedzi
- 775 wyświetleń
-
OBYWATEL ŚWIATA DO ARCHITEKTÓW WOJNY 1 2
Przez WarszawiAnka, w Wiersze gotowe - publikuj swoje utwory
- 38 odpowiedzi
- 706 wyświetleń
-
- 30 odpowiedzi
- 817 wyświetleń
-
- 29 odpowiedzi
- 874 wyświetleń
-
- 28 odpowiedzi
- 711 wyświetleń
-
-
Zarejestruj się. To bardzo proste!
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
-
Ostatnio dodane
-
-
Ostatnie komentarze
-
Przez Charismafilos · Opublikowano
@Benjamin Artur jeśli to tylko pobudza wyobraźnię i odczuwanie, to śmiało - mnóżmy warstwy do woliZaloguj się, aby zobaczyć zawartość.
-
Przez Benjamin Artur · Opublikowano
— Kurka. — Nie chce mi się kłócić. — Czyli kurka? — Kogucik. — Wiedziałam, że kogucik, a nie kurka. — Nie chce mi się kłócić. -
Przez Andrzej P. Zajączkowski · Opublikowano
Rycerz jedzie okuty w czarną stal w świat rozwrzeszczany srodze. I jest tam wszystko: i dzień i dal i przyjaciel i wróg i bal pośród sal i maj i dziewica i las i Graal, i sam Bóg w tysiącach fal na każdej drodze. Lecz głęboko pod pancerzem ukryta, za najczarniejszym z pierścieni kucając, kuli się śmierć i wciąż pyta i pyta: Kiedy spadnie klinga uderzając i pęknie żelazna płyta, obca czyjaś klinga wyzwalając, bym przez nią wydobyta z ukrycia, gdziem długo siedziała wreszcie powstając, wyprostowana, odkryta zagrała, śpiewając. I Rainer: Reitet der Ritter in schwarzem Stahl hinaus in die rauschende Welt. Und draußen ist Alles: Der Tag und das Tal und der Freund und der Feind und das Mahl im Saal und der Mai und die Maid und der Wald und der Gral, und Gott ist selber vieltausendmal an alle Straßen gestellt. Doch in dem Panzer des Ritters drinnen, hinter den finstersten Ringen, hockt der Tod und muß sinnen und sinnen: Wann wird die Klinge springen über die Eisenhecke, die fremde befreiende Klinge, die mich aus meinem Verstecke holt, drin ich so viele gebückte Tage verbringe, daß ich mich endlich strecke und spiele und singe. -
Przez wiedźma · Opublikowano
@Gosława mistrzowskie obrazy. To prawda, że najczęściej nie jest czarno albo biało, a wlaśnie szaro. Przykro mi z powodu kradzieży, głowa do góry! PozdrawiamZaloguj się, aby zobaczyć zawartość.
-
Przez wiedźma · Opublikowano
@Wiechu J. K. Dla mnie to wiersz o czymś co było wcześniej i teraz się obudziło. Przychodzi mi na myśl wspomnienie może jakaś zakończona relacja, może uczucie ...Ma klimat czasu, który się wlecze.. przyszło mi też do głowy, że może to o samej wenie do pisania...Dla mnie ma taki wydźwięk, że nieważne gdzie się idzie skoro w środku jest się uśpionym. Zastanowiły mnie wrony, które są zwiastunem., to one znały prawdę od początku. Same wrony zasugerowały mi, że może czas obudzil wspomnienia po kimś, kto umarł lub odszedł w inny sposób. Coś się skończyło. Pl żyje zwolnionym tempie, uśpiony. Świetny wiersz, wzbudził refleksję, dziękuję
-
-
Najczęściej komentowane
-
(1).thumb.jpg.494be86e745831d8e1510bf41b521b57.jpg)
-
Wiersze znanych
-
Najpopularniejsze utwory
-
Najpopularniejsze zbiory
-
Inne
Rekomendowane odpowiedzi
Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto
Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.
Zarejestruj nowe konto
Załóż nowe konto. To bardzo proste!
Zarejestruj sięZaloguj się
Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.
Zaloguj się