Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Licho i szczęście

Waldemar_Talar_Talar
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Waldemar_Talar_Talar

Waldemar_Talar_Talar

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

licho i szczęście nie śpią
ciągle krążą po świecie
szukają tych którzy mają
zadatek na jedno lub drugie
w zależności od potrzeby

która lichu lub szczęściu
drogę do takich wskazuje
która swoich trzyma się
reguł - często niepojętych
do końca niezrozumiałych

licho i szczęście dwie obce
sobie wartości - jednak są
człowiekowi bardzo bliskie
co dzień się o nie ociera
znak po nich odnajduje

_________________

maria_bard

maria_bard

Opublikowano
Opublikowano

@Waldemar_Talar_Talar

Panie Waldemarze. Czytam Pana teksty, które z poezją nie mają wiele wspólnego. Szkoda, że Pan nie próbuje się uczyć, zmieniać swojego natchnienia mimo wielu uwag. Warto niekiedy zostawić czytelnikowi chwilkę refleksji, a nie tłuc kawa na ławę, co przyjdzie do głowy.


Poza tym - popełnia Pan błędy ortograficzne. Chce Pan przykładu? Proszę.



nie pojętych, nie zrozumiałych - pisze się razem. To jest w prawie w każdym Pana tekście.
Pozdrawiam z sympatią. E.

Waldemar_Talar_Talar

Waldemar_Talar_Talar

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

@maria_bard

Witam serdecznie - co za odwiedziny - ja się tym pisaniem bawię - i niech
tak zostanie - ja nigdy nie chwaliłem się tym co napisałem.
Uwagi może i słuszne ale nie w całości ponieważ nie wszystko co piszę
ozdobione jest błędem takim jak ostatnie dwa - i nie wszystko
jest do kitu - może dla pani .
Powiem tak - dziwie się tylko dlaczego akurat dziś po tylu latach
pani wychwyta coś w moim pisaniu - jest pani tu nie od dziś tak samo jak ja
znaczy bardzo długo - czemu więc wcześniej tak nie raziła ta prostota jak pani
mówi - nie zgadzam się więc z pani opinią i mam do tego prawo tak samo
jak pani ma prawo krytykować - choć moim zdaniem troszkę na wyrost .
Jakoś inni tego nie zauważyli - a jeżeli nawet to nie tak mocno jak pani .
I nie wmówi mi pani że wszyscy tu są poza pani horyzontem widzenia.
Zaświadcza o tym moim zdaniem ilość czytań niby tych moich nieudaczności
jak pani twierdzi -
Dzięki za szczerość która jest moim zdaniem nie na miejscu - mam nadzieje
że mnie pani rozumie .
pozd.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Poet Ka
      Melancholia egzystencji

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @Migrena dziękuję:)
    • Poet Ka
      Poliptyk II (wariacja)

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @Charismafilos @hania kluseczka @Migrena @iwonaroma i Wam bardzo dziękuję .
    • Poet Ka
      Dzieciństwo

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @Wiechu J. K. rzewne...podoba mi się!
    • Poet Ka
      bezczas

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @Wiechu J. K. pewnie tak...z pewnością tak. @Wiechu J. K. po zastanowieniu...nie raz już byłam iskrą i nie raz nią jeszcze będę, to pewnik. @Wiechu J. K. dziękuję za wierszowany wpis:)
    • yfgfd123
      Końcówka.

      Przez yfgfd123 · Opublikowano

      Wracaliśmy jakąś szeroką ulicą, to mogła być Krakowska albo Starowiślna. Zjeżdżające do centrum tramwaje stukotały miarowo o szyny, aż przypominałem sobie czasy, kiedy jako dziecko jeździłem przedziałowymi pociągami i zasypiałem, słuchając jednostajnych uderzeń w przerwy między szynami. Musiałem udawać trzeźwiejszego niż byłem, bo wiem, że alkohol faktycznie działa na mnie usypiająco, a przecież nie szedłem do niej się tylko przespać.  Faktycznie, nie miałem predyspozycji na alkoholika. Wydaje mi się, że to w głównej mierze otoczka alkoholu, miejsce i czas, powodują, że czuję się pijany, że mógłbym upijać się samym przebywaniem wśród innych, faktycznie pod wpływem, i przez osmozę czerpać ich entuzjazm. Przy okazji zaoszczędziłbym na tym parę dyszek. Czy to oznacza, że nawet uciekając się do używek, człowiek nadal zmuszony jest tylko szczęście udawać? Może, ale to chyba trochę przykre. Nie pamiętam jej perfum, nie pamiętam jej głosu, ale przede wszystkim pamiętam kroki - kroki ginące w gwarze centrum i te zdwojone w ciasnych uliczkach, jej, z twardym hukiem obcasa, i moje, wtórujące w niższych oktawach. To może być właśnie powracająca melodia, kroki - niecelowo stworzony motyw, który ma spinać te wszystkie wydarzenia w jakąś logiczną całość. Powoli dochodzę do wniosku, że może nawet ze sobą nie rozmawialiśmy (byłoby to chyba trochę bardziej romantyczne - nie sztuką jest kochać kogoś za to co mówi, tym bardziej krasomówcę, a za takiego się właśnie uznałem). Podobno jesteśmy więźniami naszej formy, jedyny sposób w jaki człowiek może istnieć poza samym sobą, to przez wyobrażenia jakie mają o nas inni ludzie, a jedyny sposób w jaki na to wpływamy to słowa. Mogłoby się wydawać, że człowiek może istnieć jedynie w słowach, że może niekoniecznie jego dusza per se, ale jej forma są trzymane w ryzach trzydziestu liter alfabetu, ale osobiście pokładam nadzieję w tym, że miłość bezwarunkowa, od pierwszego wejrzenia, udowadnia, że wcale tak nie jest. Miłość od pierwszego wejrzenia to zauroczenie samą formą, lub samą treścią, ale formy są powtarzalne, a miłość naiwnie wyjątkowa, a więc musi być to jedno z niewielu, o ile nie jedyne, okienko na człowieka, nieograniczone tej formy jarzmem. Oczywiście nie sugeruję, że ta dzisiejsza miłość była miłością, to chyba było te czyste zauroczenie formą, co jest wobec niej brutalnym stwierdzeniem, w końcu nikt nie chce być niewyjątkowy, ale na szczęście ona nie musi o niczym wiedzieć. Chyba, że zdąży jeszcze do mnie zadzwonić. Myślę, że powiedziałbym jej wszystko.   Kolejne budynki akademii mijały mnie w ślimaczym tempie, a ja czułem, jakbym odbywał jakiś relaksacyjny spływ kajakowy po spokojnym, rozgrzanym letnim słońcem strumieniu, gdzie wydział fizyki to moje Loreley, a Ren to oczywiście ulica Reymonta.  Kiedy kończy się dobrą książkę lub film, nagłe rozleniwienie fabuły, moment w którym po wielu przygodach główny bohater wraca do swojego rodzinnego Shire, aby siedzieć na fotelu w ogrodzie i popijać mleko, wspominać stare czasy, żyć długo i szczęśliwie, lub chociaż umrzeć, stawia się w dziwnym kontraście do całej reszty pokonanej fabuły. Nagle wszystkie smoki, księżniczki, walki na miecze i słowa, nowo rozlane krainy i nowo poznani ludzie - to wszystko znika tak szybko jak się zaczęło, tylnia okładka opada z tym samym impetem, o ile nie większym, z którym otworzyła się przednia. Ciężko to zaakceptować, w sercu czuć jakąś bezkształtną wyrwę i zdziwienie - jak to jest możliwe, że istnieją tygodnie, w których dzieją się dziesięciolecia, i dziesięciolecia, w których nie dzieje się nic. Prowadzi to do uczucia nazwanego kacem, kary wymierzonej w życie osoby, której udało się zachłysnąć światem pełniejszym od tego, co jest ona w stanie przetrawić. Nie myślę tutaj o moich minionych podbojach, o pustce po nich, nie, katzenjammer uznałem za oficjalny hymn mojego życia, zidentyfikowałem go jako zimną rękę melancholii, ściskającą moje serce, za wieczne nienasycenie, ale nie jedno z tych zmuszających człowieka do sięgania po więcej, ponieważ niewymierzone w żaden konkretny punkt. Nie znam się na medycynie, ale wiem, że niespokoje serca czuję w gardle, a strach w brzuchu. Wiem, że długo niewypowiadane słowa zaczynają palić gardło jak przełknięty kieliszek wódki. Dlatego za naturalną kontynuację “mdłości życia” Sartre’go, uznałem mojego kaca. Przede mną stanęły drzwi domu studenckiego “Itaka”, a nazwa akademika na wejściu mrugnęła z porozumiewawczym uśmiechem. @yfgfd123 jest to końcówka tekstu, który wrzucałem tutaj wcześniej. Mam nadzieję, że tekst może się obronić nawet bez zaglądania wstecz.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...