Jeżeli do tego pociągu nie wskoczę...

[Bartłomiej_Adamski]

Jeżeli do tego pociągu nie wskoczę
Na zawsze zostanę na widmowej stacji
Tam gdzie czas źdźbło ludzkie zaplata w warkocze

Pijany pejzażem na stopniach zatańczę
Namiętność mnie strawi czy trwoga banicji
Jeżeli do tego pociągu dziś wskoczę

Gdybym jednak wrócił i bezpieczny poszedł
Do świątyni domu twierdzy hipokryzji
Tam gdzie czas źdźbło ludzkie zaplata w warkocze

Czy wtedy się skażę na gorzką tęsknotę
Gdy idąc nie zmienię na krok swej pozycji
Jeżeli do tego pociągu nie wskoczę

Co skałą jest we mnie jednocześnie ciecze
Bo chwiejnej konstrukcji siła w transformacji
Nic że czas źdźbło ludzkie zaplata w warkocze

Choć we mgle się gubi ja z drogi nie zboczę
Choć wcale niepewny bożej abolicji
Niechybnie do tego pociągu dziś wskoczę
I źdźbło czasu w swoje zaplotę warkocze

[e-m-e-m]

pamiętam że to jest wilanella , i bardzo mi się podoba, bo zachowany
jes dystans do formy, która nie przekreśla tego, co nazywamy liryką,
czyli ( tak po mojemu ) muzyką duszy...

[Bartłomiej_Adamski]

Otóż właśnie - villanella to bardzo silna forma, lubi zadręczyć lirykę, a przede wszystkim sens. Nie wiem czyje jest zasłyszane gdzieś sformułowanie, że "villanella, to jakby grać w tenisa przez siatkę zawieszoną na wysokości II piętra, tylko czy to ma jeszcze sens..." - lub podobnie, mogę nie pamiętać dokładnie...

Dlatego villanelli, potrzeba w treści silnego przekazu. Uważam też, że ubogi, dokładny rym, rytm i powtórzone wersy, zbliżają villanellę do swoistego zaklęcia, które jest przyczynkiem do alchemicznej przemiany słowa.

Mam nadzieję, że mi się udało...