święte jadło

[Jan_Wodnik]

kiedy babcia wypiekała chleb z własnej mąki
i z własnego ziarna które dziadek mełł
we własnym młynie nad rzeczką
co wpadała do przepięknego stawu
w którym pływały olbrzymie karpie i wodne ptactwo
kiedy babcia piekła chleb we własnym piecu
a służba pilnowała aby był w sam raz
rodził się jezus znakiem krzyża na bochnach
w ogrodzie kwitły krokusy w sadzie jabłonki
i wschodziło słońce nad litewską krainą
kilkadziesiąt kilometrów na południe od wilna
z ziarna które dziadek mełł we własnym młynie
rodził się chleb jak wiosna i chmury na niebie
z białego pyłu co zalegał w spichlerzu tworzyły
nieskończone stada fantastycznych stworów
przyjaznych jak ten chleb wypiekany z troską
z tej samej mąki dla ludu i na chwałę pana
potem już były serniki mazurki wędliny
suszone na piętrze dworku z modrzewia
aby po chudym przednówku po słusznym poście
nasycić zmarniałe ciało i ducha wzmocnić
litewskim żurem na białej kiełbasie
zieloną nadzieją oziminy za oknem
wiosennym ćwierkaniem ptactwa w obejściu
i ożywieniem zwierząt gospodarskich
a w dzień pierwszy uczta wielka tak samo jak radość
aż chciało się iść z panem w jasny chaber nieba
i kornie służyć najczystszemu dobru