Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

[img] http://3.bp.blogspot.com/-4LOatZtdrcE/ViCvCCnaQ4I/AAAAAAAAYWY/eNu7U6fPfQU/s1600/haiku%2Bprzetrwania%2B100.jpg[/img]
*
Haiku to prostota. Jej obrazy to natura uchwycona tu i teraz migawką aparatu fotograficznego. Ilość sylab użytych w wierszu, to tylko ustalona wiekową tradycją forma. W haiku należy unikać takich środków poetyckich jak porównanie, personifikacja i rym. Powinno też zawierać odniesienia do poszczególnych pór roku. Nie może to więc być opowieść o "byle czym". Bo te wszystkie inne to po prostu miniaturki, wiersze wolne lub białe. Moje tutaj rady są co najmniej niezrozumiałe chociażby z takiego względu, że sam dopiero uczę się tej formy przekazu, nie dłużej niż dwa lata. I to od czasu do czasu bawiąc się nią. Wierzę jednak, że mogą się przydać wielu początkującym. I mnie też - dla przypomnienia zasad tej wielowiekowej tradycji, aby jej nie postponować...
*
[img]http://4.bp.blogspot.com/-fNHoFqD6RDQ/Usw0De7sLbI/AAAAAAAATIQ/VruRkbxHCFU/s1600/HAIKU++.jpg[/img]
.
Haiku i już..
Mam tu więcej tłumaczyć?
Lepiej nie umiem.

*
[img]http://2.bp.blogspot.com/-SAB_JtRRgqs/Vf2eizhs24I/AAAAAAAAYLk/_ew1f6RhNuw/s1600/babie%2Blato%2Bx275.jpg[/img]
.
Pajęcza przędza
zaskakuje dotykiem
Muśnięcie wiatru

  • 4 tygodnie później...
Opublikowano

"Wieczorny chłód"

Wieczorny chłód -
Nie wiemy, że dzwon
Wybija godziny naszego życia.*

Wiersz ten napisał Issa, mistrz haiku. A oto inny jego wiersz:

Wieczorny chłód -
Wiemy, że dzwon
Wybija godziny naszego życia.*

* R.H. Blyth "Haiku".


Z "Tao jest milczeniem" Raymonda Smullyana

DW REBIS P-ń 1995

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • codzienność  często przepada  w nicości  gdy próbujemy  zobaczyć mijający czas  przez pryzmat  gdzie kolory  mijają się z realem  zachwyt nie zamiera    ekranik z nami  delektuje się  wygenerowaną fikcją  przebraną za ...   przechodzi  bez względu na pogodę  z jednej perspektywy  do drugiej suchą stopą    malowane emocje  są prawdziwe  mimo ... że nie zaistniały    umysł zarejestrował  je jako fakt  nie weryfikujemy  żyjemy nimi    po długim pobycie  powrót do siebie  bywa brutalny    4.2026 andrew  
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Witam - miło mi że tak pozytywnie widzisz ten wiersz - dziękuję -                                                                                                            Pzdr.serdecznie. Witaj - dziękuje ci bardzo za te tak - miło że czytasz -                                                                                                 Pzdr.
    • @wiedźma - @Lidia Maria Concertina - @Leszek Piotr Laskowski - dzięki - 
    • @Leszek Piotr Laskowski Też kiedyś napisałam o żołędziach, ale bardziej lekko. Twój wiersz jest majestatyczny, ale tak pięknie pochylający się nad tym co małe, zwyczajne, a piękne.  Tyle tu wrażliwości i miłości do natury. Bardzo mi się podoba. Pozdrawiam.
    • "Czas żołędzi nad Utratą " Czas żołędzi pluskających, dojrzałych – tego nie znałem. Ze starych i pięknych dębów spadają i pluskają, więc się zatrzymałem. Rzek rzadka to ozdoba; tajemniczy dźwięk ich plusku mnie zawołał. Jak kamieniem ciskanym spadają na wodę, tworząc lustrzane koła. Lekko falami płynące w dorzeczu dębów szumiących, podkreślają ich urodę. Widzę las kaczych kuprów, w wodzie na wpół zanurzonych, w dnie rzeczki buszujących. Bezwstydnie nad wodą, zadkami wystawione, nas, przechodzących, ironicznie traktują. Dęby masywne, dęby piękne, książęcym dworem pachnące. Dzieci – żołędzie Utraty – z miłości gniazd wypadające, ruszają podbijać te światy. Płyną z nurtem matki rzeki niby żaglowce odkrycia, po nowych pokoleń aprobatę. I tak w podróży bez końca  niesione prądem I cieniem, szukają żyznej przystani. By kiedyś, w słońca promieniach, stać się znów dębów koroną – rzeki wiernymi strażnikami. Leszek Piotr Laskowski.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...