Sztuczne zęby protetyka
-
Ostatnio w Warsztacie
-
Waldemar_Talar_Talar 20 510
@Berenika97 - dzięki -
0
-
-
Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach
-
- 43 odpowiedzi
- 926 wyświetleń
-
- 40 odpowiedzi
- 1 064 wyświetleń
-
- 29 odpowiedzi
- 508 wyświetleń
-
- 25 odpowiedzi
- 665 wyświetleń
-
- 22 odpowiedzi
- 350 wyświetleń
-
-
Zarejestruj się. To bardzo proste!
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
-
Ostatnio dodane
-
-
Ostatnie komentarze
-
Przez Łukasz Jurczyk · Opublikowano
@Berenika97 Suknia z czystych mgieł, gdy miasto wciska cię w za ciasny gorset. Pozdrawiam -
Przez Łukasz Jurczyk · Opublikowano
@Berenika97 Bardzo dziękuję !!! Tam na wschodnich peryferiach imperium perskiego hybris Aleksandra zostanie poddana ciężkiej próbie :) Im dalej na wschód, tym rzadziej świat pyta, kim byłeś wczoraj. Pozdrawiam -
-
Przez Migrena · Opublikowano
@Poet Ka Poe:) czy możesz....? wszystko możesz:) jesteś przecież w swoim poetyckim domu:) a u mnie, w wierszu - ta "drapieżność" nie była intencją tylko efektem języka probującego opisac moment kiedy granice między ja i ty przestają być stabilne. to nie jest bliskość jako harmonia ale stan w którym relacja przestaje być relacją i staje się procesem ktory uzywa obu stron naraz, dlatego tak łatwo tu o wrażenie granicznosci i snu gdzie nie da się już ustalić co jest czyje. a ten cytat Twój - "może rzeczywiście wszystko nam się przyśniło(...)" wspaniałość:) Gałczyński jak mi się zdaje. słodko - gorzki klimat. dziękuję Poe za Twoje słowa:) bardzo:) -
Przez Tomasz.O · Opublikowano
Poprawiona wersja wiersza Wykrzyczała gestem, że kocha, obcasem uczesała włosy, wzrok poprawiła uśmiechem, a zdrowie dała krzykiem. Nigdy nie byłem mądry – inteligencja społeczna w moim przypadku to kapiszon, nie broń palna na naboje ostre. Język mi się splatał, a dłonie paraliż dopadł, gdy naga w swych myślach została do świtu. Gdy tak to nasze obcowanie we dwoje wierszem się stało, podzieliło się mocniej na szczęście i światło. Niczym nastolatek biegłem – już nie za okrągłą, kulistą, nogą kopaną gałą, ale za sensem istnienia, co imię swoje miał i lubił, gdy słowa mówiłem i gwoździe w ścianę miłości wbijałem. Co w eter niosło falę dźwięków, jazgotów, porannych wzdychań, alkoholowych potów. Szaleństw we dwoje w sieci odmętach, każda chwila była wzniebowzięta. Po tylu latach nie ma w nas znudzenia, nikt się nie budzi sam, choć kości już stare ze zmęczenia. Nie chodzi o chwilę, o dar wspomnień i masę wspólnych pocałunków, ale o dar, jakim jest miłość, i wagę jej, gdy ją na rękach miałem.
-
-
Najczęściej komentowane
-
.thumb.jpg.b66daf18cc3b5c3903dff7073373af8f.jpg)
-
Wiersze znanych
-
Najpopularniejsze utwory
-
Najpopularniejsze zbiory
-
Inne
Rekomendowane odpowiedzi
Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto
Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.
Zarejestruj nowe konto
Załóż nowe konto. To bardzo proste!
Zarejestruj sięZaloguj się
Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.
Zaloguj się