W cyklu

[Marta_Raczyńska]

O brzasku ulegamy atrofii. Zrazu ubywa połączeń
między dźwiękiem a obrazem; ubywa też snów,
dryftem pokonujących polskie niże, wody rzeczne,

podziemne, płodowe. Ponownie uczymy się istnieć;
bez punktów odniesienia, głośniej wkraczamy w czas postny,
a ciszej w świąteczny, tłumiąc przy tym echa rozmów

rozsypanych jak śnieg po płaskowyżu ciała
(w strachu, że niebo spadnie nam na głowy, a półmrok
przeistoczy się w smętną, bezbarwną materię miasta).

Miasto zaś krzewi się wzwyż: przy cmentarzach topole
kiełkują z białego puchu i niepamięci, a domostwa zalegają zbyt płytko.
Tam, głęboko pod ziemią, istnieje cała plątanina przejść

prowadzących do kamiennych nadproży i piersi matek,
wilgoci drew i ognia gromnicznego. Wzniecam go i dławię
co noc, która zawsze jest rześka, majowa, skończona.

[Mariusz_Sukmanowski]

W końcu przeczytałem wiersz! Choć nie powinienem się dziwić, bo pamiętam jakieś twoje wpisy.

To prawda, nie zawsze o brzasku wlewa się w ciało energia.
Zadziwiające jest to, jak bardzo jesteśmy związani datami, dniami tygodnia(poniedziałek zabija), bo że wydarzeniami to oczywiste.

"Ponownie uczymy się istnieć;" - mnie się roi, że coraz częściej walczymy z istnieniem. Nie mam na myśli unicestwienia, ale "wystawienie" choćby kciuka, poza "bezbarwną materię miasta".

Nie myślałem, że "ogień gromniczny" doda mi otuchy, ale dodał w tę niemajową noc.

pozdrawiam

[pchła_szachrajka]

ciekawa psychodela ;)

jak dla mnie - ok,
czyta się (tzn synapsuje... hihi...)

pozdrawiam, pchła

[e-m-e-m]

podoba mi się ten wiersz, bardzo dobry np. " miasto zaś krzewi się w zwyż "
superancko