poemat pożegnalny

[Apolonia_Zięba]

Jest taki czas, może to wiosna,
gdy wszystkie plamy znikają z czasem
pewnie nadzieja myśli tak o krokach,
skreślając wszystko, co dotychczas marne.

Zieleń oddycha, płuca już pracują,
z twych oczu spokój znowu mnie kołysze,
mówię dzień dobry niemal wszystkim ludziom,
jestem przy tobie, choć to przecież nigdzie.

Wiosna! Ni kwietniem, wrześniem, ni październikiem,
ni kromką chleba ani wiatrem znad lasu,
gdy gdzieś wychodzisz, znów jest niemile

Idę więc naprzeciw drzewom, naprzeciw wiatru,
tyle tu ciszy, że mogłabym tak życie,
spędzić, dotykając milczeń dębów, grabów.

[Marlett]

@Apolonia_Zięba
Wzruszasz mnie znowu Polu,
szczególnie druga strofa - aż chce się złapać głęboki oddech.
Natomiast czwartą można potraktować jako pointę - emanuje spokojem - przepiękne milczenia.
PozdrawiaM.

[Apolonia_Zięba]

@Marlett

Miło mi czytać Twój komentarz.
Cieszę się, że wybrałaś coś dla Siebie.
Czwarta jest puentą :)
Dziękuję za czytanie :)
Dobrego Nowego Roku/2016