kasyda polska

[Jan_Wodnik]

odchodząc od wypalonego ognia
i tlących się krzaków cierniowych
rzucam wyzwanie przestrzeni pisku
co zmienia się w swojską melodię
mazurków szopena z żelazowej woli

odchodząc od ognia ku zimnej pustyni
nocą w wielbłądziej wełnie pamięci
pod czarnym namiotem lęku
zapadam w sen o suwerenności plemienia
oraz o wolności której imię polskość

odchodząc od ognia ostrząc miecze emocji
wydaję z siebie krzyk gardłowy
co wstrząsa przestrzenią i burzy obraz
bladej jak strach niemocy

dlatego przede wszystkim naród tak to zapamiętaj
jego obyczaj wiara i święta
nad proste życie co je na szali położę
by powstać z kolan i przywrócić cześć
przygłupiej dziewce europie

[Jan_Wodnik]

@Iru_De
dziękuję za propozycję, ale zostanę przy swoim , lepiej mi brzmi. pzdr.