****

[Oliwier_Figiel]

Pragnę wrócić do przeszłości,
Krainy która znika, i która powraca.
Uczucia które trwało i które trwa.
Miejsca gdzie spotykają się myśli i pragnienia.
Jeziora, którego fale burzą
Przenudny porządek i kolej świata prac.
Tam skaczę przez pola i łąki,
Walczę i uciekam przed rudym złem.
Gonie za piękną sarną
I myśle o jutrze, dzień w dzień.
Pragnę wiedzieć pewne rzeczy,
Poznawać odpowiedzi.
Moje długie uszy nie słyszą już nic,
prócz ciszy mroźnej głuszy.
Jestem mały skoczny stwór,
Ale chcę tez czegoś, więc wciąż gonię pewien twór.
Hibernuje wreszcie i zapadam w głuchy stan.
Przechodzi obok stado lwów i przelatuje czarny ptak
A ja czekam wciąż, zalegam w nieruchomej pozie.
Odczuwam tylko smutek, rozpamiętując tamtą porę.

[jan_komułzykant]

które, którego pięć razy użyte w pierwszych pięciu wersach, brak polskiej czcionki (gonie, myśle hibernuje) powoduje poczucie chaosu. Trzeba więc zawrócić, by doszukać się sensu.
Trochę niechlujnie, mimo ogólnie dobrych rymów i rytmu wiersza.

[Iru_De]

Pragnę wrócić do przeszłości,
Krainy która znika i powraca.
Jak uczucie gdy trwało i trwa.
Miejsca spotykań myśli i pragnienia.
nad jeziorem z burzą fal...........i tak dalej czyścić