Nawiedzony dom w Warszawie

[adolf]

A dom ten rośnie sobie z czasem
z mebli wyrasta, ścian i tapet
Czyżby się zwiększał? (bo pękają)
z siebie się zaczął wyprowadzać

Już wiatr wywiewa duchy z niego
jakieś historie, straszne rzeczy
bo nawet one się starzeją
siwienie widzisz, czy śnieg prószy?

No i te głosy... małomówne
na migi wolą pewnie gadać
rozmowy te są ciężkie, nudne

I tak więc stoi to straszydło
i siebie straszy całym światem
gdy całkiem tego nieświadomy
przyleciał sobie śpiewać ptaszek.

[Marlett]

@adolf
Domy starzeją się razem z mieszkańcami i ich życiowymi historiami :)
Ptaszkowi niestrasznie, zaśpiewa i odleci w siną dal... :)
- może być metaforą nowego mieszkańca.
PozdrawiaM.

[adolf]

@Marlett
o takiej metaforze ptaszka nie pomyślałem, ale też fajna :)

wydaje mi się, że natura ma trochę gdzieś nasze ludzkie sprawy i robi sobie z nas żarty stąd taki ptaszek co to za nic ma cały wiersz :)