Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Nawiedzony dom w Warszawie

adolf

Przez adolf
w Warsztat - gdy utwór nie całkiem gotowy

 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

adolf

adolf

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

A dom ten rośnie sobie z czasem
z mebli wyrasta, ścian i tapet
Czyżby się zwiększał? (bo pękają)
z siebie się zaczął wyprowadzać

Już wiatr wywiewa duchy z niego
jakieś historie, straszne rzeczy
bo nawet one się starzeją
siwienie widzisz, czy śnieg prószy?

No i te głosy... małomówne
na migi wolą pewnie gadać
rozmowy te są ciężkie, nudne

I tak więc stoi to straszydło
i siebie straszy całym światem
gdy całkiem tego nieświadomy
przyleciał sobie śpiewać ptaszek.

adolf

adolf

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

@Marlett
o takiej metaforze ptaszka nie pomyślałem, ale też fajna :)

wydaje mi się, że natura ma trochę gdzieś nasze ludzkie sprawy i robi sobie z nas żarty stąd taki ptaszek co to za nic ma cały wiersz :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Kwiatuszek
      Zgubiona wena

      Przez Kwiatuszek · Opublikowano

      @jjzielezinski To jednak nie jestem sama z tym problemem. Wyobraź sobie, że w nocy mam podobnie. Chyba umysł się wycisza i zaczyna sięgać głębiej. Czasem jednak jestem zbyt zmęczona by sięgnąć po telefon i zapisywać te złote myśli. Dziękuję;-) @jjzielezinski ... dziękuję za odkurzenie moich "arcydzieł" i przypomnienie, że czasem piszę wiersze;-))) Miłego wieczoru

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Kwiatuszek
      Koślawe szczęście

      Przez Kwiatuszek · Opublikowano

      @jjzielezinski W mojej, nie tak już dziecięcej głowie, jest mnóstwo takich dziecinnych obrazków. Pięknie dziękuję za czytanie i miły komentarz

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • violetta
      Na jesień

      Przez violetta · Opublikowano

      @LessLove nie skupiam się na prawdziwości , ja i tak śpiewam sobie mojemu Bogu Jezusowi:) @LessLove ten Twój dom to jakiś blok:) na ostatnie piętro trzeba będzie windą wjeżdżać:) ciekawa, nowoczesna bryła:) fajnie, fajnie, masz zapał :)
    • Stukacz
      Przeprosiny

      Przez Stukacz · Opublikowano

      Wytężam oko, drżysz pod jego naporem O, zaklinam byś wiedziała i czuła Jak w myślach z natężonym uporem Cień mój, Twoje drżące ciało przytula   Choć widzę to w myślach – nie czuję Ciebie Braku też, jakby mgła całunem otuliła Byłem, jestem i nie poznam więcej siebie Choćbyś wspomnieniem mój cień przytuliła   A ogromy cierpień, które w sercu noszę Są jak w letni dzień – zimowy poranek I dlatego muszę, i we łzach przeproszę Pomimo innych i próżnych zachcianek   Niedobrze mi, w tych głębinach tajemnych Gdy cisza słów, która wokół rozbrzmiewa Szuka mnie niczym błyskawica słupów przyziemnych I przez stratę Ciebie wewnątrz do bólu rozgrzewa   I nie mogę pojąć tych zależności pomiędzy Tobą – mną, niebem – ziemią, nie potrafię Uchwycić, zerwać wspomnień, wiedzy Zanim kwitnieniem słów w Ciebie nie trafię
    • Kwiatuszek
      Gdzie mieszka szczęście?

      Przez Kwiatuszek · Opublikowano

      @jjzielezinski A z tym zauważaniem to jest różnie. Czasem szczęście jest tak malutkie, że nieraz trzeba bardzo długo szukać żeby je znaleźć;-) Dziękuję raz jeszcze

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...