Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Wczoraj byłaś osypana bielą,
dziś w jabłka urodziwa.
Jesteś piękna niczym życie,
nikt nie patrzy na ciebie jak poeta.

Czerwień jabłek jak krew
w słońcu złoci się i srebrzy -
jest miłością, którą rodzi Natura
i nasyca wrażliwe oko patrzącego.

Kiedy jeszcze jest Przyroda
i na Ziemi żyją ludzie,
na tym świecie nie umrze uroda
do której idą jak małe dzieci poeci.

Opublikowano

Wczoraj byłaś osypana bielą
dziś w jabłka urodziwa.
Jesteś piękna niczym życie,
nikt nie patrzy na ciebie jak poeta.

Pozwoliłam sobie na zmiany w pierwszej strofie.
Resztę pozostawiam Tobie. W wierszu zbyt wiele jest ''poetów''.

Opublikowano

Marlett, pierwszą zwrotkę zmieniłem według poprawy Twojej. Dziękuję.
W następnych dwóch zmieniłem:

Wczoraj byłaś osypana bielą,
dziś w jabłka urodziwa.
Jesteś piękna niczym życie,
nikt nie patrzy na ciebie jak poeta.

Czerwień jabłek jak krew
w słońcu złoci się i srebrzy -
jest miłością, którą rodzi Natura
i nasyca wrażliwe oko poety. [ poety na patrzącego ]

Kiedy jeszcze jest Przyroda
i na Ziemi żyją poeci, [ poeci na ludzie ]
na tym świecie nie umrze uroda
do której idą jak małe dzieci poeci.

Jeszcze nie nauczyłem się, a raczej nie weszło w krew, żeby po przecinkach nie używać:
"a, nie, bo, iż, że" itd, itp... Pozdrawiam. Mietko

Opublikowano

@Mieczysław_Borys

Czerwień jabłek jak krew
w słońcu złoci się i srebrzy -
jest miłością, którą rodzi Natura
Co nasyca wrażliwe oko poety.

Dokąd będzie istniała Przyroda
a na Ziemi żyją ludzie
na tym padole piękno nie skona
Poeci będą się uczyć jak dzieci

To jest moja propozycja .
Sam dokonaj wyboru lub zmień coś jeszcze.

A co do przecinków , przecinki stawia się przed ; a, ale, bądź, lecz, że, iż, aby, żeby, jeśli, jeżeli, gdy, gdyż, bo....
Nie stawia się przed i, oraz, albo, bądź, czy, ani, ni.
Tu po prostu chodzi o zasady pisowni języka polskiego.

Opublikowano

"na tym padole piękno nie skona"
Przepraszam, ale z tym się nie zgodzę, iż dla mnie piękno nie kona zwłaszcza przyrody tylko najwyżej umiera
lub zamiera np. gdy jest upał i rośliny w słońcu więdną to tak jakby w ciągu dnia nie umierały, a zamierały,
iż po zachodzie słońca, kiedy temperatura obniży się rośliny odżywają i nabierają wigoru do dalszego życia.
Gdy chodzi o "i", to np. Jan Kosiński w książce Malowany ptak - w zdaniu po drugim "i" stawiał przecinek.
I stąd wziąłem od niego przykład. A przecież On był wybitnym pisarzem, przynajmniej tak Go wylansowało środowisko Żydowskie w USA.
Czy np. "czy" - zwłaszcza w telewizji w napisach zwłaszcza jako przy drugim stawiają przecinek.
Poza tym ze wszystkim się zgadzam i przyjmuję do wiadomości, że popełniam różne błędy i trudno mi już ich się wyzbyć.
Teraz po paru latach pisania powoli już mi przechodzi nadużywanie znaków interpretacyjnych, gdy opadły już emocje,
a jeszcze pozostało we mnie nadużywanie przecinków, ale kiedyś i z tym poradzę wyeliminowując to.
Dziękuję za obecność przy moich wierszach - czytanie ich i poprawianie mego ubogiego języka pisanego.
Mietko Podlasiak. Pozdrawiam.

Opublikowano

@Mieczysław_Borys
Przecież napisałam nie skona czyli nie umrze , nie zaśnie, nie rozstanie się z życiem - to znaczy że dalej żyje.
Co do zasad pisowni to ani telewizja ich nie ustala ani pisarze.
I jedni i drudzy stosują się do tych samych zasad pisowni j.p.
Dzieci w szkołach uczą tej samej gramatyki i ortografii.
Zasady ustalają językoznawcy.
Obecnie jednym z wybitnych polskich językoznawców jest prof. Jan Miodek.
Właściwie nie powinniśmy rozmawiać tu o gramatyce i ortografii, bo każdy poeta jest w tym obeznany.
To jest portal poetycki :)))
PozdrawiaM.

Opublikowano

Przepraszam chyba źle zrozumiałem. Pana Miodka znam z telewizji i Pana Bralczyka.
Ostatnio jakoś nie trafiam na ich programy. Może dla tego, że nie oglądam TV Polania.
Uznajmy, że ja nie znam gramatyki i ortografii więc nie jestem poetą tylko piszę wiersze z błędami.
Droga i miła Marlett przecież ja z gramatyki i ortografii niczym się nie różnię od dzieci szkolnych do klasy piątej.
Posiadam tyko podstawowe wykształcenie i jeśli czymś się różnie od nich to tylko wiekiem.
Moje wiersze albo trzeba zaakceptować takie jakie są, albo je nie czytać.
Niemniej w dalszym ciągu zapraszam i zachęcam do zaglądania do moich wierszy np.,
żeby odróżnić jak pisze człowiek prosty do piszących ludzi z umysłem inteligentnym.
Znajoma moja, która czyta moje wiersze, a była nauczycielką, teraz jest na emeryturze, powiedziała
żeby tym się nie przejmował, a pisał dalej tak jak potrafię. Jeśli to jest portal poetycki to czy tylko ja tutaj
nie jestem poetą, czy są jeszcze i inni na pocieszenie moje, że nie jestem ostatni, a przynajmniej przedostatni.
Pozdrawiam.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Zrozum   Nie przesadzaj zdrowych drzew, życiodajnych: dojrzałych - korzeni, ujrzysz tylko martwy krzew,   miną długie lata nim podrosną, a odrosną wśród przeszłości cieni, miną długie lata nim przerosną    żywe rany - cichy gniew, ciernistych: słów - kamieni  i ślepej śmierci śpiew...   Łukasz Jasiński (luty 2026)  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • @Nata_Kruk @Nata_Kruk Dzięki za uważne czytanie .                                                                                                   
    • "Sędziwe lata" Lubię poranki i rodzący się świt, gdy dzień otwiera swe świetliste bramy, bo w każdym z nich odwieczny tętni rytm, którym ku życiu nieustannie zdążamy. W bezkresie galaktyk, pośród gwiezdnych mgławic, jakże niezmierny jest wszechświata stan! Ileż światów zdołał czas już pozostawić, ile początków skrywa wieczności plan? Cóż jest prawdą, którą przyjąć nam wypada, gdy dzieje własne próbujemy pojąć sami? Jesteśmy ledwie pyłem, co się osiada na brzegu wieczności pomiędzy światami. Codziennie, niczym Syzyf, trud podejmujemy, pchając pod górę głaz marzeń i nadzieje, i choć kres drogi przeczuć nieraz umiemy, wciąż serce ku przyszłości ufnie się śmieje. Bo żadne życie nie kończy się spełnieniem, nie ma pożegnań, które niosłyby ukojenie, gdy ciało ustępuje przed przemijaniem, a duch odchodzi w nieznane przestrzenie. Dlatego żyjmy pełnią każdej chwili, tu, gdzie los nas postawił, pod niebem i słońcem, byśmy w godzinie, gdy będziemy odchodzili, mogli rzec: „Żyłem naprawdę” — nim nadejdzie koniec. Bo czas, choć cichy, niestrudzenie naprzód kroczy, nie pytając nikogo o zgodę ni o zdanie, a sędziwe lata przychodzą jak nocą mrok głęboki, nim człowiek zdoła pojąć ich przybywanie. Leszek Piotr Laskowski
    • @Poet Ka Dla mnie to takie otwieranie i zamykanie kolejnych szuflad. Od zewnętrznych uczuć do wewnętrznych. Te szuflady są o tym, co chcę pokazać światu, a co zostawiam dla siebie. Cały wiersz jest drogą, by dojść do słowa "milczenie". Osobiście odbieram to jako ten moment, w którym brakuje słów na tłumaczenie. To nasycenie jest stanem, milczenie nie zniekształca. Pozdrawiam serdecznie 🪻🪻🪻
    • Dziękuję Pani bardzo. Pozdrawiam. 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...