po dziennej stronie świata

[Jerzy_Edmund_Sobczak]

biegnę upadam wstaję i znów biegnę

boli

uciekam od nie zawsze do nie wiadomo dokąd
wrzawa pogoni narasta za mną i się rozprzestrzenia
serce mam w gardle a duszę
pokracznym garbem dźwigam na wątłym ramieniu
uciekam przed obławą przed głosem sumienia

dniało

w zalewie żółci na wschodzie
powoli
wypłynęło zza horyzontu który został objawiony
oko słońca

krwią podbiegłe kaprawe wściekle łypie wokół
ono także by chciało mieć udział w pogoni

natychmiast wytrysnęło strugą żółtej ropy
w przestrzeń wypluło macki w parodii promieni
wskazując moją kryjówkę bestii co mnie tropi

czym prędzej więc wylazłem z dziury spod kamienia
przeganiając stonogi rozpierzchłe w popłochu

nagle obraz się zmienia z brzemiennych obłoków
lunął na wszystko wokół strumień łez gorzko-słonych
spływają w potoku

przede mną rzeka wzbiera
a z przeciwnej strony nadciągają myśliwi
znów biegnę jak szalony
uciekam przed postaciami bez kształtu i bez twarzy
nie!
przecież mają oblicza bliskich pokrzywdzonych

przede mną rzeka wzbiera
znalazłem przeprawę

na każdym kroku pułapki zatrzaskują się niemal
w pamięci całe życie przewija się w scenach
niedobrze je przeżyłem nie potrafiłem sprostać
teraz bestie z koszmaru gnają mnie prosto w potrzask

biegnę bez tchu
a w bezczasie
kukułka szyderczym głosem
czas odmierzać zda się

raptem ściana przeszkodą dalej ani kroku
zbliżają się senne bestie nie podnoszę wzroku

ręce w przód wyciągają dłonie zagięte w szpony
kierują gdzieś wymachują lecz nie w moją stronę
wskazują na coś poza mną

rzucam się więc na ścianę
ustąpiła

zamigotało

w stroboskopowym błysku to czerni to bieli
obraz zniknął

zrywam się mokry spocony w pomiętej pościeli

budzę się
a w bezczasie
kukułka szyderczym głosem
czas odmierzać zda się

zamiera ulga w chwili gdy nagła myśl mnie omiata
przecież pułapka jest tutaj

po tej stronie świata