Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Żegnają swe życie
Ronią łzy czerwonego kryształu
Lecące na lustra losu odbicie
Już nie istnieją
Kontur dusz rozmytym obrazem
Życia złożonego na ołtarzu przeznaczenia
Czarnych plam świadomości
Władających losu szalą
Szaleństwo otchłani
Gasi resztki płomieni życia
Zdmuchując iskrę nadziei
Pustych dróg
Usianych pragnień zepsutych ideałów
Ogarniętych rządzą władania mieczem przeznaczenia
Ciał z nędznej gliny ulepionych
Rozmywanych w strugach deszczy łez
Płukając brudy życia
Rodząc istoty z perłowej poświaty
Już czyści idą do władzy

Opublikowano

Jeśli można, tu trzeba fachowej krytyki, natomiast ja, przede wszystkim zmieniła bym formę, na bardziej czytelną, trzeba by też okroić do tego co najistotniejsze, może coś z tego wyjdzie.
Serdecznie pozdrawiam
an.em

Opublikowano

Witam
Dlaczego
"(Jeśli można, tu trzeba fachowej krytyki)
, natomiast ja, przede wszystkim zmieniła bym formę, na bardziej czytelną, trzeba by też okroić do tego co najistotniejsze, może coś z tego wyjdzie.
Serdecznie pozdrawiam
an.emego "

Każda krytyka jest dobra ,kiedy wnośi coś nowego do utworu.Kiedy okroiłem to stało sie to mniej zrozumiałe (dla grona kolegów) mówili ze taka wesja jest bardziej zrozumiała i taka zamieściłem na forum .
Pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Coś przetrąciło dzieciństwo    Dobrze powiedziane   Niedobrze gdy to się stanie   Właśnie   Stanie i jest    Nie stało przebrzmiało   Tylko lekkie akordy popròszyny   Nie   To jest też tuż pod powierzchnią     Z lekka trącone a już puka od spodu    A co tu się wysilać w słowa!   Gówno gówniane co raz się przykleiło do buta życia    I wciąż śmierdzi od nowa
    • „Setna bajkowa wyprzedaż”   Sprzedam jabłko z tego drzewa, gdzie kuszona była Ewa, i dym z krzewu płonącego, do Mojżesza mówiącego.   Dorzucę też to, co męczy — garniec złota z końca tęczy, smocze jajo, kwiat paproci, lotny dywan i but koci.   Mam też lampę, a w niej dżina — ponoć własność Aladyna. I ten kocioł z Łysej Góry, w którym wiedźma warzy chmury.   Mam husarskie wielkie skrzydła, jakby komuś walka zbrzydła — dla rycerzy, już z ironią, do ucieczki przed pogonią.   Jest i laska, choć złamana, samego Gandalfa Pana, róg, na którym Wojski grał, i kule z Ordona dział.   A do tego kwiatki z wianka, który miała Świtezianka, Borutowe rogi diable, Wołodyjowskiego szablę.   Kupcie krzesiwo magiczne, co sny daje fantastyczne! Nabywajcie, nie czekajcie, z tej okazji korzystajcie!   Ja wybrednych zadowolę, wszystko kładę wam na stole... A na koniec — to już cudy! — tanio odsprzedam czołg „Rudy”!   Dziś na sprzedaż świat baśniowy, jutro — rozum narodowy, bo się najlepiej handluje tym, co ludziom czar funduje.   Nie pytajcie, co jest prawdą, co legendą, propagandą — świat od wieków tym się trudzi: kto najlepiej śni dla ludzi.   Bo największym skarbem przecież nie są cuda na tym świecie, lecz opowieść, bajek słowa, co pozwala żyć od nowa.   Leszek Piotr Laskowski.
    • @Wiechu J. K. @andrew @Waldemar_Talar_Talar @Adam Zębala @Leszek Piotr Laskowski dziękuję!
    • @Andrzej P. Zajączkowski, dziękuję :)
    • @Poet Ka Dziękuję serdecznie za tak miłe słowa. @aff Dziękuję i również pozdrawiam.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...