"Nad niebiem" [ o wrednej sąsiadce ]

[Mieczysław_Borys]

Kiedy przylegnie siostra do siostry
I przywlecze swoje potomstwo,
Wtedy wchodzą, jak czołg do domu
Z hukiem tupotu, jak na balu country,
Co by takich oddźwięków nie życzyć nikomu.
Pies ich obskakuje i gna po pokoju,
A potomstwa 2x2 ledwo się rozbiorą,
Już szykują swoje hordy do boju.
Aż i tym, którym przykro wtem niejednym się zwierzyć,
Jak "nad niebem" jest niespokojnie,
Bowiem wola potomstwa jest samowolą.
My dwie siostry gadką zajęte upojnie,
Potomstwa niechaj robią to co wolą:
Biegi, chowanki, rolki, skakanki, gumy
I co w głowie do sumy.
A wy "pod niebem" znoście tam, frajerzy,
Nasze sielanki, że potomstwa biegają.
My dwie siostry mową sobie zajęte...
Że co, jak u nas słychać,
Że jak to, u tamtych też słychać?
Potomki mają same się wychowywać,
Bo my dwie siostry nie z tych,
Które potomstwem, jak inne matki się zajmujemy
I nie dom z "nad nieba" uczynimy,
A boisko, gdzie się mieszka.
Nam to zwisa, choć nie wisi,
Co "pod niebem" powiedzą,
Że tutaj nie ludzie, a świnie mieszkają,
Którzy innym są uciążliwą krzywdą?!
To nic, że do tego dochodzi dnia każdego,
O każdej porze i w chwili tej!
Nam to nie przeszkadza i nie zwisa.

[Marlett]

@Mieczysław_Borys
Zmieniłeś tematykę wiersza i dobrze.
Jak dla mnie utwór jest bardziej prozą niż wierszem, zbyt dużo kręci się wokoło jednego.
Wierszowi potrzebne są skróty myślowe i metafory :)
Próbuj swoich sił w prozie :)
PozdrawiaM.

[Mieczysław_Borys]

Dziękuję Marlett za czytanie i doradczy wpis. Tak to prawda, że nie staram się pisać skrótami myślowymi i metaforą,
a nad zasadnie rozpisuję się. Jakoś taki już jestem i gdy już stosuję skróty myślowe i metafory, to pokrótce zapominam
i znów szeroko rozpisuję się. To nie jest wytłumaczenie się, ale piszę z przypadku, a nie z wybory i choć wiele podkształciłem się
w tym zakresie, to jednak mimo to brakuje mi ciągle tego o czym Pani przytacza we wpisach pod wierszami.
Ale przecież człowiek uczy się przez całe życie - w tym moja pociecha na przyszłość. No chyba, że jej nie będę miał,
to już trudno. Słońcem podlaskim pozdrawiam i telepatycznie mocno uściskam. Mietko