Rozwarstwienie

[Marta_Raczyńska]

W każdej grudce ziemi mieści się dialektyka umierania
i narodzin. Rozsypane u kolan znaki utworzyły milczące konstelacje,
mieszając się z gliną, potem i rosą. Ożywiłaś je tylko na moment,
zobacz, już zaczynają wysychać - mówisz, a ja dodaję:

jak gdyby chciały od nowa wedrzeć się w głąb tej wsi,
tego globu, czasu, może wieczności.

I naraz wybija południe. Wyczekujemy kolejnych tropów,
celebrując pocałunek ładu z chaosem; które to już z kolei
spotkanie Italii z Barbaricum? Suche zagony powiły rumianek,
na miedzach topole sterczą jak szpalery cyprysów.

Tak oto staje się świat, proszę was, droga publiczności.
Przed nami jak klatki filmu przewijane od końca do początku
potwierdzają się zamierzchłe przestrzenie oraz czasy.
I nic nam do tego; imitatio Dei, powtórzenie, retrospekcja.

Płyniemy falami, wznosząc się i opadając
w lustrzane odbicia historii.

[Stefan_Rewiński]

Poważnie, ale prawdziwie. Pzdr.

[maria_bard]

Pamiętam Twoje świetne wiersze.

Ten tekst jest bliższy filozoficznej prozie.

Kojarzy mi się z nowoczesną fizyką, której prawa są bardziej liberalne niż postrzegana codziennie i niby namacalna rzeczywistość. I o tyle bardziej ciekawe.
Pozdrawiam. e.

[henryk_bukowski]

Znakomicie ..:)..miło się czyta ,gdy ma się świadomość,że piszący wie co pisze..:)

[Mariusz_Sukmanowski]

Pierwszy wers skończyłbym na "ziemi".

Nie wiem czy "nic nam do tego", skoro w "tym" tkwimy. Nietrwale, momentalnie i krucho, choćby "celebrując" retrospekcję.

[andrzej_barycz]

Byłoby lepiej dla wiersza, gdyby zatrzymał się skromnie na poziomie "znaków i tropów" (czyli wątpliwości i intuicji, będących podstawą zrozumienia), zamiast dąć w trąby globu, czasu, wieczności i historii...
Gdyby ktoś upierał się, że w grudce ziemi można zobaczyć cały "świat", odpowiem : grudka ziemi jest ciszą, pozwalającą na zbliżenie, "wklejony" w nią świat, hałasem, który tą szansę zabija, zadeptuje tropy...
Moja propozycja :

Cała ta dialektyka umierania i narodzin mieści się w każdej grudce ziemi z osobna.
Znaki rozsypały się u kolan, tworząc milczące konstelacje zmieszane z gliną, potem i rosą.
One wysychają tak szybko - mówisz, a ja dodaję: jak gdyby chciały wedrzeć się w głąb wsi.
I naraz wybija południe. Wyczekujemy kolejnych tropów
celebrując pocałunek ładu z chaosem,
tutaj, pośród umęczonych skwarem pól rodzących rumianek i topole na miedzy . Tak oto staje się świat

I nic nam do tego

[Marta_Raczyńska]

rzecz to subiektywna. zastanowię się nad uwagami, wiersz jest jeszcze świeży - musi poleżeć, przetrawić się.
dziękuję za poświęcony czas :)

[Pola_Paris]

Witam Marto,
obszerne fragmenty Twojego wiersza bardzo mi się podobają. Piszesz ciekawie, kolejne wersy ładnie płyną, posługujesz się dobrze wybranymi symboli, poruszasz między nimi w sposób bardzo sprawny. Widać, że to, o czym piszesz, wynika z pewnej głębszej wizji, refleksji.
Pierwsza strofa jest dla mnie najlepsza, natomiast wkradają się fragmenty, które uważam za zbędne. Myślę, że z te strofy:

[quote]
Tak oto staje się świat, proszę was, droga publiczności.
Przed nami jak klatki filmu przewijane od końca do początku
potwierdzają się zamierzchłe przestrzenie oraz czasy.
I nic nam do tego; imitatio Dei, powtórzenie, retrospekcja

można spokojnie zrezygnować bez straty dla treści wiersza. Jest ona zbyt dopowiedziana, a jednocześnie ogólnikowa. Nie podoba mi się też tutaj bezpośredni zwrot do publiczności, brzmi jakoś śmiesznie. Rozumiem celowość tego zabiegu, ale nie podoba mi się.
Ogólnie to uważam, że propozycja poprawek zasugerowana przez Andrzeja Barycza jest warta uwagi.
Pozdrawiam serdecznie