Więź

[szarak_42]

Zatopiłeś mnie w lepkim bursztynie, niechcący
jestem pisanym wierszem, ty miodnym więzieniem,
a przed nami horyzont zamknięty, tańczące
cienie na nim szarzeją, przegrywają chwile,
kiedy tkwię w twoim oku solą lub motylem.

[szarak_42]

@stanisław_prawecki
:)
Dziękuję ustawicznie.

[szarak_42]

@stanisław_prawecki

To miłe bo zastanawiam się, czy warto wstawiać.
Ale skoro jest czytelnik, to jednak warto. :)

[Jerzy_Edmund_Sobczak]

I znów delikatny, ładny wiersz.
Zauważyłem, że masz ostatnio inklinacje do utworów rymowanych.
Czyżby to był skutek naszych wspólnych zabaw z niekończącym się wierszem?
Ciekawy opis rodzącej się więzi.
Trochę niebezpieczne to zatopienie w bursztynie, bo takie inkluzje są wieczne, a mieszkaniec bursztynu, choć wieczny to jednak jakby martwy.
Jesteś pisanym wierszem.
Czyli twoja historia odkształaca się na skutek więzi i interakcji z twoim łowcą.
W gruncie rzeczy jesteś w pułapce. Musisz podjąć decyzję, czy wygrzebać sie z żywicy zanim nie zastygnie.
Horyzont się zamyka czas na decyzję.
Motyl czy sól, a może cyklicznie jedno i drugie.

W rewanżu możesz skomentować mój swieżo dodany.
Na razie tutaj jak w stojącej wodzie. W dodatku płycizna.
Jurek

[szarak_42]

Serdeczne dzięki za dogłębną analizę. Jak zwykle - wychwytujesz wszystko.
Kurde - nie czuję, jak mi się rymuje, ostatnio.